ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਉਦਾਸੀਨਤਾ ਅਤੇ ਕੀੜੀਆਂ

ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਕੀੜੀ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਗ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਟਪਾਥਾਂ ’ਤੇ, ਜਾਂ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ। ਕੀੜੀਆਂ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ, ਭੋਜਨ ਲੱਭਣ ਅਤੇ ਜਿਊਂਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਸਹਿਜ ਪ੍ਰੇਰਨਾਵਾਂ ਚਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਦਰਜਾਬੰਦੀ ਵਾਲੇ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਸਾਇਣਕ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਚਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਤਾਲਮੇਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਉਹ ਅਦਿੱਖ ਹਨ—ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀਆਂ, ਸਾਡਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਨਗਣ।

ਜੇ ਉਹ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਨਾ ਪਾਉਣ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਾ ਦੇਈਏ। ਜੇ ਕੀੜੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਤਾਰ ਸਾਡੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਆ ਵੜੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਸੋਚੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੀ ਤੇ ਲਾਖਣਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵੀ, ਝਾੜ ਕੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੀੜੀ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ, ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵੀ ਸਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿੰਨੀ ਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਬਸਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਜੁੜੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਸੀ ਮੇਲ-ਜੋਲ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸਮਾਜ ਹੈ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ, ਅਸੀਂ ਉਦਾਸੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਖੜ੍ਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਜਾਂ ਇਉਂ ਕਹੋ, ਸਾਨੂੰ *ਵੇਖਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ*। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕੀੜੀ ਪ੍ਰਤੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਾਂ, ਓਵੇਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਪ੍ਰਤੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਲਈ ਅਸੀਂ ਨਾ ਮਹਾਨ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ। ਕੀੜੀ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਉਸਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਕੀੜੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਦਾਸੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵੀ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉਦਾਸੀਨ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਵੀ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਸਾਰੇ ਵਿੱਚ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।

ਸ਼ਾਇਦ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਮਨੁੱਖੀ ਹਮਦਰਦੀ ਹੈ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਸੋਚੀਏ, ਪਰ ਜੇ ਸੋਚੀਏ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਅਤੇ ਮਕਸਦ-ਭਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਜਿਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੀੜੀਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਸਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਲੋਕਤੰਤਰ, ਗ਼ੁਲਾਮੀ, ਕਤਲ ਅਤੇ ਜੰਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸਬੂਤ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਮੂਹਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਤਾਵਰਨ ਨੂੰ ਬਦਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਿਸਥਿਤਕੀ ਤੰਤਰ ਦੇ ਅਟੁੱਟ ਅੰਗ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿੱਕੇ ਜੀਵ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਿਗੂਣਤਾ ਉੱਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਣਾ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਹਿਮੀਅਤ-ਰਹਿਤ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਿਲੇ। ਸਾਡੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਬਣਾਏ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੀੜੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਸਥਿਤਕੀ ਤੰਤਰ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਓਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤੰਤਰ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਕੀੜੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵੀ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੈ। ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ, ਇਸ ਪਰਵਾਹ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਅਰਥ ਸਿਰਜਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਤਲਾਸ਼ ਹੈ।

ਇਸ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਸਵਾਲ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਕੀੜੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਕੀਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਹਸਤੀ ਸਾਡੀ ਕਦਰ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕੀੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਓਵੇਂ ਹੀ ਕਿਤੇ, ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇ, ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹਸਤੀ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੋਵੇ?

ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕਦਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ—ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜੋ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਜਾਂ ਬੌਧਿਕ ਸ਼ਰਤਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਸੱਤਾ ਸਾਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਖ਼ਲ ਨਾ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰੇ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕੀੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਖ਼ਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਰਲੇਪ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਮੌਜੂਦ ਛੋਟੀਆਂ ਪਰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ—ਭਾਵੇਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਅਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਹੋਣ—ਕਦਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪਲ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਜਿਹੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।

ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਲੱਭਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਰਿਸਥਿਤਕੀ ਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਕਰਕੇ ਕੀੜੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਡਾ ਮਹੱਤਵ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਨੂੰ ਅਰਥ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਰਥਹੀਣ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਜਦੇ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇਕੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਸ਼ਾਇਦ, ਕੀੜੀਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ ਸਿੱਖਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਪੈਮਾਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨੀ ਵੀ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਪਰ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਜੋ ਪਲ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਕੀਮਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਗੁੰਝਲਤਾ ’ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਕੋਈ ਸੱਤਾ ਸਾਡੇ ’ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੇ। ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸਾਡੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੀ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸ਼ਾਇਦ ਮਹੱਤਵਹੀਣਤਾ ਨਾਲੋਂ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਵੱਧ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੀੜੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਰਥ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ। ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦਾ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ, ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰਲੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਸੱਤਾ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦੀ ਹੋਵੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ’ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।