Ponera pennsylvanica ਕੀੜੀ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੜਦੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਲੱਠਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਸੜਦੇ ਠੂਠਾਂ ਜਾਂ ਲੱਠਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਲੂਤ ਦੇ ਫਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਮਲਬੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਲੇਖਕ ਦਾ ਨੋਟ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਣ ਦੀ ਸਾਖ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕੀੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਚੁਣੌਤੀਪੂਰਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਜਿਹੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਣਾਉਣਾ, ਜਿੱਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਢੁਕਵੇਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਦੇ ਨਾ ਦੇਖਣ ਨਾਲੋਂ ਔਖਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਾਫ਼ੀ ਤਜਰਬੇ ਅਤੇ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ ਲੱਭਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਝੱਲੇ ਬਿਨਾਂ Ponera ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਖੁਰਾਕ ਲੱਭਣ ਵੇਲੇ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਆਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੇਜ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇਹ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਸਪ੍ਰਿੰਗਟੇਲ ਕਾਲੋਨੀ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵਧਦੀ ਰਹੇ (ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਟੇ ਦੇ ਭੂੰਡ ਜਾਂ ਫਲ ਮੱਖੀਆਂ ਵੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗਾ), ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਲਈ ਇਹੀ ਮੁੱਖ ਭੋਜਨ ਹਨ।
Ponera scabra ਦੀ ਕਾਲੋਨੀ (Jonghyun Park ਦੀ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਸਹਿਤ)
ਵਰਗੀਕਰਨ
-ਕੁਲ: Formicidae
--ਉਪਕੁਲ: Ponerinae
---ਜੀਨਸ: Ponera
----ਪ੍ਰਜਾਤੀ: P.Pennsylvanica
ਮੁੱਢਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ
ਮੂਲ: ਉੱਤਰੀ ਅਮਰੀਕਾ; ਸੰਭਵਤੌਰ ’ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੈਲਾਵਟ ਸਿਰਫ਼ ਭੋਜਨ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਅਤੇ ਤਾਪਮਾਨ ਕਰਕੇ ਸੀਮਤ ਸੀ।
ਰਿਹਾਇਸ਼: ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਪਸੰਦ ਹਨ ਅਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਧੁੱਪ, ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਮੀ ਵਾਲੀ ਪਰ ਲਗਾਤਾਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸੁੱਕੀ ਥਾਂ ’ਤੇ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਕੂਨਾਂ ਲਈ ਵੱਧ ਨਮੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦੀ।
ਬਸਤੀ ਦੀ ਬਣਤਰ: ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਹੁ-ਰਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ; ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਹਮਲਾਵਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਪੋਨੇਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਬਸਤੀ ਦਾ ਆਕਾਰ: ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ।
ਬਸਤੀ ਦੀ ਉਮਰ: ਲਗਭਗ 7 ਸਾਲ।
ਬਸਤੀ ਸਥਾਪਨਾ: ਅਰਧ-ਕਲੌਇਸਟ੍ਰਲ; ਮਜ਼ਦੂਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਰਾਣੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮਜ਼ਦੂਰ: ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਆਕਾਰ ਦੇ
ਆਲ੍ਹਣੇ ਦਾ ਆਕਾਰ: ਪੋਨੇਰਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਥਾਂ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਖੁਰਾਕ: ਪੋਨੇਰਾ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜਿਕ ਪੇਟ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਖੁਰਾਕ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਸਰੋਤ ਹੋਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਕਈ ਸਪਰਿੰਗਟੇਲ ਦੇਣੀਆਂ ਬਿਹਤਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਸਕਣ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜਾਂ ਹਰ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਖੁਰਾਕ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਧੂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂ ਆਲ੍ਹਣੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਨਾ ਘਸੀਟੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ (ਫਸੀ ਹੋਈ/ਬਹੁਤ ਚਿਪਚਿਪੀ) ਖੁਰਾਕ ਇਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਟਿਕਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀਆਂ।
ਹਾਈਬਰਨੇਸ਼ਨ: 3 ਜਾਂ 4 ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ 6-10 ਡਿਗਰੀ; ਜੇ ਗਰਮ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਰਾਕ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹਾਈਬਰਨੇਸ਼ਨ ਛੱਡੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਨਨ: ਅਗਸਤ ਅਤੇ ਸਤੰਬਰ ਦੌਰਾਨ।
ਚਾਲ-ਚਲਣ/ਵਿਹਾਰ: ਪੋਨੇਰਾ ਇਕੱਲੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਾੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਲਾਇਮ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਘੱਟ ਹੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖ਼ਾਸਕਰ 45 ਡਿਗਰੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਢਲਾਣ ਵਾਲੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਪਰ ਨਰਮ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਆਰਥਰੋਪੋਡਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਧ-ਘਾਤ ਲਾ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ/ਟਿਊਬ ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਪਕੜ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸਬਸਟਰੇਟ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਫ਼ ਕੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਟੋਬੀਅਸ ਹੇਜ਼ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੋਨੇਰਾ ਦਾ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਇੱਟ-ਲਾਲ ਤੋਂ ਕਾਲੇ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਦਿੱਖ/ਰੰਗ
ਮਜ਼ਦੂਰ: ਗੂੜ੍ਹੇ ਮਰੂਨ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ।
ਰਾਣੀ: ਗੂੜ੍ਹੇ ਮਰੂਨ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਲਕੇ ਰੰਗ ਦੇ ਗੈਸਟਰ ਨਾਲ।
ਨਰ: ਗੂੜ੍ਹੇ ਮਰੂਨ/ਭੂਰੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਹਲਕੇ ਰੰਗ ਦੇ ਥੋਰੈਕਸ ਨਾਲ
ਆਕਾਰ
ਮਜ਼ਦੂਰ: ਲਗਭਗ 3.5 ਤੋਂ 5mm ਲੰਬੇ
ਰਾਣੀ: 6 mm ਤੱਕ ਲੰਬੀ, ਇੱਕ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀਆਂ ਮਜ਼ਦੂਰ ਕੀੜੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਰ: 4mm ਤੋਂ 5mm ਲੰਬੇ।
ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ
25°C ’ਤੇ
ਕਾਮੇ: 4-8 ਹਫ਼ਤੇ
ਅੰਡਾ - ਲਾਰਵਾ: ਲਗਭਗ 10 ਦਿਨ।
ਲਾਰਵਾ - ਪਿਊਪਾ: ਲਗਭਗ 16 ਦਿਨ
ਪਿਊਪਾ - ਕਾਮਾ: ਲਗਭਗ 12 ਦਿਨ
ਪੂਰਾ ਚੱਕਰ ਲਗਭਗ 38 ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਰਮੀ, ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਨਮੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ 2 ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕੀੜੀਆਂ ਪਾਲਣ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ
ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ੀ: ਨਹੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੀੜੀਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਔਖੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਰੋਧਾਭਾਸ ਹੈ: ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਵੀਂ ਕਾਲੋਨੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ (ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ), ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਵੀ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਕੀੜੀਆਂ ਪਾਲਣ ਵਿੱਚ ਸਬਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ; ਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਲਾਤ ਮਿਲਣ।
ਇਸ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਲਈ ਸਪ੍ਰਿੰਗਟੇਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਕਾਲੋਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਾਲਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵਾਧੂ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਪਮਾਨ: 22-30c। ਪੋਨੇਰਾ ਕਾਫ਼ੀ ਸਖ਼ਤ ਜਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਨਮੀ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ 25c ’ਤੇ ਰੱਖਣਾ ਆਦਰਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਕਮਰੇ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ’ਤੇ ਵੀ ਪਾਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਮੀ: ਘੱਟੋ-ਘੱਟ 80%; ਰੂੰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਖਾਂਚ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਰੂੰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾ ਸਕਣ (+ ਉਹ ਸਬਸਟਰੇਟ ਜੋ ਕੀੜੀ ਵਰਤੇਗੀ)। ਪਾਣੀ ਭਰਨ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ।
ਆਲ੍ਹਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ: ਟੈਸਟ ਟਿਊਬ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਆਲ੍ਹਣੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਇੰਨਾ ਠੋਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਿਊਬ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਪ੍ਰਿੰਗਟੇਲ ਜੋੜਨ ਲਈ)। ਪੂਰੀ ਰੇਤ ਨਾਲੋਂ ਮਿੱਟੀ ਵਰਗਾ ਸਬਸਟਰੇਟ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੂਰੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਪੋਨੇਰਾ ਨੂੰ ਕੋਕੂਨ ਬੁਣਨ ਅਤੇ ਨਮੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਸਬਸਟਰੇਟ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਫਾਰਮੀਕੇਰੀਅਮ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਸਾਮਾਨ: ਵਿਕਲਪਿਕ ਗਰਮੀ ਦਾ ਸਰੋਤ (ਹੀਟ ਮੈਟ, ਹੀਟਿੰਗ ਕੇਬਲ ਜਾਂ ਹੀਟ ਲੈਂਪ), ਪਰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਬਸਟਰੇਟ ਦੀ ਕਿਸਮ: ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਫਾਰਮੀਕੇਰੀਅਮ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸਬਸਟਰੇਟ ਜਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਬਣਤਰ ਬਹੁਤ ਮਦਦਗਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ (ਰੇਤ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੀ ਪਤਲੀ ਪਰਤ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ)। ਕੱਚ ਜਾਂ ਪਲਾਸਟਿਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ; ਫਲੂਓਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪੋਨੇਰਾ ਅਤੇ ਪੋਨੇਰੋਇਡ ਆਪਣੇ ਲੰਮੇ, ਭੂੰਡ ਵਰਗੇ ਪੇਟਾਂ ਕਰਕੇ ਵੱਖਰੇ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ
ਸੁਭਾਅ/ਵਿਹਾਰ
ਪੋਨੇਰਾ ਪੈਨਸਿਲਵੇਨਿਕਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਕੀੜੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਦੂਰ ਕੀੜੀਆਂ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇਕੱਲੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇਜ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਲੋੜ ਦੇ ਵੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੁੱਕੇ ਹੋਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਆਮ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੱਭਣਾ, ਡੰਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ 'ਤੇ ਘਾਤ ਲਾਉਣਾ, ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਟੀਕਾ ਲਗਾਉਣਾ। ਇਹ ਸਬਸਟ੍ਰੇਟ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਛੋਟੀ ਗੁਫ਼ਾ ਵਰਗਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੀੜੀਆਂ ਪਾਲਣ ਬਾਰੇ ਵਾਧੂ ਜਾਣਕਾਰੀ
ਕਪਾਹ ਵਾਲੀ ਖਾਲੀ ਟੈਸਟ ਟਿਊਬ ਨਾਲ ਪੋਨੇਰਾ ਕਾਲੋਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਸ਼ਾਇਦ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ: ਫਿਸਲਣ ਵਾਲਾ ਫਰਸ਼ ਉਸਨੂੰ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਸਨੂੰ ਘਬਰਾ ਦੇਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਆਮ ਨਮੀ ਉਸਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।
ਆਲ੍ਹਣੇ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਹਨੇਰਾ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹੋਰ ਹਨੇਰਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਨਮੀ ਵਾਲਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਪਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਟਿਊਬ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਪਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ, ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਪਾਹ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਧੱਕੋ (ਪਰ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ ਕਿ ਪਾਣੀ ਭਰ ਨਾ ਜਾਵੇ), ਜਾਂ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਖਾਚ ਬਣਾਓ ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਣੀ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਮੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਧੂ ਸਬਸਟ੍ਰੇਟ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਪਾਹ/ਆਲ੍ਹਣੇ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਅੰਡੇ ਦਿੰਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਕਪਾਹ ਨੂੰ ਹੋਰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਧੱਕਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਨਾ ਜਾਵੇ (ਪਰ ਪਾਣੀ ਲੀਕ ਨਾ ਹੋਵੇ), ਫਿਰ ਵਾਧੂ ਤਰਲ ਸੋਖਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸਬਸਟ੍ਰੇਟ ਪਾ ਦਿਓ। ਰਾਣੀ ਕਪਾਹ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਢੇਰੀ ਵਿੱਚ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾਏਗੀ (ਆਲ੍ਹਣਾ ਅਤੇ ਅੰਡੇ/ਕੋਕੂਨ ਦੇਖਣ ਲਈ ਟਿਊਬ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ)। ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਵੀ ਅਜ਼ਮਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਟਿਊਬ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਪਾਹ ਦੇ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਰੱਖਣੇ (ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਜਾ ਸਿਰਫ਼ ਹਲਕਾ ਨਮੀ ਵਾਲਾ), ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਬਸਟ੍ਰੇਟ ਪਾਉਣਾ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਲਈ ਟਿਊਬ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡਣਾ।
ਟਿਊਬ ਨੂੰ ਲੰਬਕਾਰੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਪਾਹ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਸਬਸਟ੍ਰੇਟ ਪਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਖੁਰਾਕ ਦੇਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ)।
ਟਿਊਬ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਬਸਟ੍ਰੇਟ ਹੋਣਾ ‘ਲਾਜ਼ਮੀ’ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਤੁਰਨਾ ਸੌਖਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਟਿਊਬ ਦੇ ਤਲ ਉੱਤੇ ਕਿਊ-ਟਿਪ ਨਾਲ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਲਾਈ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਰੇਤ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮਿਲਾਵਟ ਨਾਲ ਤਲ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਸੁੱਕਾ ਰੇਤਲਾ ਰਸਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਪਰਿੰਗਟੇਲ ਇਸ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿੱਸਾ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਟਿਊਬ ਲਈ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਆਊਟਵਰਲਡ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ (ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਕਲ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਘੱਟ ਰਹੇ), ਪਰ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ (ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ ਕਿ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ)। ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਪੋਨੇਰਾ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸਪਰਿੰਗਟੇਲ ਟੈਸਟ ਟਿਊਬ ਦੇ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ (ਜਾਂ ਆਊਟਵਰਲਡ ਵਿੱਚ) ਚੜ੍ਹ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵੱਲ (ਅਤੇ ਕਾਤਲ ਕੀੜੀਆਂ ਵੱਲ) ਜਾਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।
ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਆਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਪਰਿੰਗਟੇਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ, ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਕਈ ਵਾਰ ਖੁਰਾਕ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਪਰਿੰਗਟੇਲ ਪਾਉਣ ਦੇ ਦੋ ਸੌਖੇ ਤਰੀਕੇ ਹਨ: ਟਿਊਬ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਝੁਕਾਓ (ਜੇ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ) ਅਤੇ ਫਨਲ ਨਾਲ ਕਲਚਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸਪਰਿੰਗਟੇਲ ਪਾਓ। ਦੂਜੇ ਤਰੀਕੇ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਪਰਿੰਗਟੇਲ ਚਿਪਕ ਸਕਣ (ਕੁਝ ਰੂੰ, ਛੋਟੇ ਪੱਤੇ, ਮਰੇ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਖੋਲ ਆਦਿ) ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੇੜੇ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟਿਊਬ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਸਪਰਿੰਗਟੇਲਾਂ ਦੇ ਇਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੱਢ ਲਵੋ। ਜੇ ਕੀੜੀ ਭੱਜ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਤਰਜਨੀ ਉਂਗਲ ਦੀ ਨੋਕ ਨੂੰ ਜੀਭ ਨਾਲ ਗਿੱਲਾ ਕਰਕੇ ਕੀੜੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੁੱਕੋ; ਉਹ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੇ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਵੀ ਸੰਭਵ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਔਖੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਸਪਰਿੰਗਟੇਲ ਪਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਕਲ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮਰੀਆਂ ਫਲ-ਮੱਖੀਆਂ ਜਾਂ ਆਟੇ ਵਾਲੇ ਭੁੰਗਿਆਂ ਦੇ ਲਾਰਵੇ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਰਮਚਾਰੀ ਕੀੜੀਆਂ ਆਉਣ ਮਗਰੋਂ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਉਹ ਸੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਲੱਭੇ ਜਾਣ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਵਰਤੇ ਗਏ ਖ਼ਾਸ ਸੈੱਟਅੱਪ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਊਟਵਰਲਡ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖਣ ਵੇਲੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ; ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਟਿਊਬ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਤ/ਸ਼ਿਕਾਰਗਾਹ/ਨਵੇਂ ਆਊਟਵਰਲਡ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ।
ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਪੱਥਰ ਹੇਠ Ponera pennsylvanica ਦੀ ਕਾਲੋਨੀ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਿਲਕੁਲ ਕੁਦਰਤੀ ਮਾਹੌਲ ਵਾਲੀ ਸੈਟਅੱਪ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਦੇ ਕੀੜੀਆਂ ਦਿਸਣ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਸਪ੍ਰਿੰਗਟੇਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਛੋਟੇ, ਨਰਮ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਰੱਖਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਲੋਨੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ-ਆਧਾਰਿਤ ਸਪ੍ਰਿੰਗਟੇਲ ਕਲਚਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ… ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿਓ। ਚੰਗੀ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ ਕਾਲੋਨੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧੇਗੀ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੀੜੀਆਂ ਲੁਕਵੇਂ ਸੁਭਾਅ ਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਾਲੋਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ Ponera ਕਾਲੋਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ ਵਧਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। (ਕੁਝ ਸੈਟਅੱਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਪ੍ਰਿੰਗਟੇਲ ਕਲਚਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਅਣਡਿੱਠਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ)।
ਇਸ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦੀ ਅਸਲ ਮੁਸ਼ਕਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੁਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ।
ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ
ਸ਼ੱਕਰ
Ponera Pensylvanica ਨੂੰ ਕੱਚੇ ਕਾਰਬੋਹਾਈਡਰੇਟ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰੋਟੀਨ
ਵਾਤਾਵਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ Ponera ਕਾਲੋਨੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਣ-ਫੁੱਲਣ ਲਈ ਬੱਸ ਇੰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਿਮ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕੀੜੀਆਂ ਸਮਝੋ: ਭੁੱਖ ਲੱਗਣ 'ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੰਡਾਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਰੇ ਜਾਂ ਸੁੱਕੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਤਾਜ਼ੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਕਾਰ 'ਤੇ ਤੀਖੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿਖਾਉਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨਗੀਆਂ। 10 ਸਪ੍ਰਿੰਗਟੇਲ ਪਾਉਣ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ 3 ਦਿਨ ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਬਸਟਰੇਟ ਵਾਲੀ ਸਪ੍ਰਿੰਗਟੇਲ ਕਾਲੋਨੀ ਨਾਲ ਜੋੜਨ 'ਤੇ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾ ਲੈਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਹਤਮੰਦ ਸਪ੍ਰਿੰਗਟੇਲ ਕਾਲੋਨੀ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।
ਇਹ ਗਾਈਡ 'Canadian Ant-Keepers' ਡਿਸਕਾਰਡ ਸਰਵਰ ਦੇ Hugmaster ਵੱਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। https://discord.gg/tDP8qQgRzq
ਇਹ ਗਾਈਡ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੋਸਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੂਲ ਲੇਖ ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨਿਰੀਖਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਕੁਝ ਸੋਧਾਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ