راهنمای نگهداری از موریانه برای مبتدیان

برای برخی، موریانه‌ها آفت هستند؛ برای برخی دیگر، موجوداتی جذاب‌اند که می‌توان آن‌ها را به‌عنوان حیوان خانگی پرورش داد یا به‌عنوان غذا برای حیوانات دیگری مانند مرغ‌ها، خزندگان و مورچه‌ها به کار برد. این راهنما بر پرورش موریانه تمرکز دارد؛ موریانه‌ها نیز مانند مورچه‌ها، با دانش و مراقبت مناسب، به‌خوبی قابل نگهداری‌اند. ایجاد یک کلونی موریانه نسبتاً ساده است، هرچند نگهداری بلندمدت از آن می‌تواند دشوارتر باشد.

اینجا در کانادا، موریانه‌های چوب‌مرطوب غول‌پیکر و موریانه‌های زیرزمینی را اینجا می‌فروشیم.

روش‌های آغاز یک کلونی موریانه

در کلونی‌های موریانه، زادآورهای اصلی یعنی شاه و ملکه، اعضای اولیهٔ بنیان‌گذار هستند. آن‌ها هنگام پرواز جفت‌گیری جفت می‌شوند، مستقر می‌شوند و نخستین نسل کارگرها و سربازهایی را به وجود می‌آورند که از لانه نگهداری می‌کنند. با گذشت زمان، آن‌ها آلت‌های بالدار تولید می‌کنند که پراکنده می‌شوند و کلونی‌های تازه‌ای تشکیل می‌دهند. وقتی ملکه می‌میرد، کارگرها اغلب به زادآورهای ثانویه (نئوتنیک‌ها) یا کارگرهای زادآور تبدیل می‌شوند تا به حفظ رشد کلونی کمک کنند. این ملکه‌های ثانویه سپس با شاه یا ملکهٔ موجود جفت‌گیری می‌کنند تا به تولید کارگرها، سربازها و آلت‌ها ادامه دهند، حتی اگر جفت اولیه از بین برود.

کارگرهای موریانهٔ رتیکولی‌ترمس

در بسیاری از گونه‌ها (از جمله همهٔ موریانه‌های کانادا)، زادآورهای ثانویه می‌توانند کاملاً جایگزین زادآورهای اصلی شوند و بهره‌وری کلونی را حفظ کنند و حتی خودشان آلت تولید کنند. این برخلاف مورچه‌هاست که معمولاً فقط یک ملکه مسئول تولیدمثل است و در بیشتر موارد هیچ ملکهٔ «ذخیره‌ای» (مشابه نئوتنیک‌های موریانه) برای جایگزینی او وجود ندارد. 

بنابراین، دو راه اصلی برای آغاز یک کلونی موریانه وجود دارد:

۱. از زادآورهای اصلی (شاه و ملکه)

۲. از زادآورهای ثانویه (کارگرها)

ما شاه، ملکه و گروه‌های کارگر را می‌فروشیم.

روش ۱: آغاز یک کلونی از آلت‌ها

یکی از آسان‌ترین و مؤثرترین راه‌ها برای شروع یک کلونی، به‌دام‌انداختن آلت‌ها یا موریانه‌های بالدارِ زادآور است. آلت‌ها هنگام ازدحام موریانه‌ها، که اغلب با باران آغاز می‌شود، رها می‌شوند و به‌سوی نور جذب می‌شوند؛ بنابراین جمع‌آوری آن‌ها نسبتاً آسان است.

Zootermopsis angusticollis (موریانه‌های چوبِ مرطوبِ اقیانوس آرام) - کلونی مورچه‌های کانادا

یک جفت Zootermopsis angusticollis

۱. گرفتن بالداران:

- هنگام پرواز دسته‌جمعی موریانه‌ها، بالداران را نزدیک چراغ‌های خیابان یا منابع نورانی دیگر پیدا کنید. آن‌ها اندکی پس از فرود بال‌هایشان را می‌اندازند.
- جفت‌شدن بالداران را مشاهده کنید؛ رفتاری که «دویدن پشت‌سرهم» نام دارد و در آن نر، درحالی‌که شاخک خود را به شکم ماده می‌زند، او را دنبال می‌کند.

۲. آماده‌سازی کلونی:

- وسایل: یک لوله آزمایش و بستری مانند پنبه (برای موریانه‌های زیرزمینی یا Reticulitermes) و چوب پوسیده (برای موریانه‌های غول‌پیکرِ چوبِ مرطوب یا Zootermopsis) آماده کنید.
- برای تأمین رطوبت، لوله آزمایش را تا یک‌چهارم از آب پر کنید. بستر را داخل آن بگذارید (مرطوب باشد، اما نه بیش از حد، چون رطوبت زیاد می‌تواند به موریانه‌ها آسیب بزند).
- سوراخ کوچکی در بستر ایجاد کنید تا جفت بالدار در آن نقب بزند، آن‌ها را در لوله بگذارید، سپس درِ آن را ببندید و محیط را در مکانی تاریک قرار دهید. از سرکشی مکرر خودداری کنید، چون استرس ممکن است باعث شود تخم‌ها یا نوزادان خود را بخورند.

همچنین می‌توانید با استفاده از پتری‌دیشی پر از چوب، محیطی مناسب و مشابه بسازید.

انتخاب چوب: پوسیدگی چوب معمولاً سه جزء دارد: سلولز، همی‌سلولز و لیگنین. موریانه‌ها معمولاً از سلولز (بخش سفیدرنگ) تغذیه می‌کنند. به‌نظر می‌رسد Zootermopsis به‌ویژه به چوب غنی از نیتروژن نیاز دارد. معمولاً بهترین چوب تا حدی پوسیده است. رشد قارچ روی چوب نشانه خوبی از این موضوع است.

۳. پرورش کلونی:

حدود یک ماه بعد، جفت باید لاروهایی تولید کند (که شبیه موریانه‌های ریز هستند) و در نهایت به کارگر و سرباز تبدیل می‌شوند. موریانه‌ها بسته به گونه‌شان به غذای خاصی مانند چوب یا حتی خاک غنی از هوموس نیاز دارند.

متوجه شده‌ام که موریانه‌های Zootermopsis به‌طور خاص، وقتی منبع پروتئین دیگری، مانند حشرات خوراکیِ زنده، گهگاه در اختیارشان باشد، بهتر رشد می‌کنند.

روش ۲: تشکیل کلونی از تولیدمثل‌کنندگان ثانویه

استفاده از تولیدمثل‌کنندگان ثانویه یا «نئوتنیک‌ها» روش مؤثر دیگری برای تشکیل کلونی موریانه است. نئوتنیک‌ها در واکنش به نبود بوی سلطنتیِ اصلی کلونی رشد می‌کنند.

۱. آغاز کلونی با نئوتنیک‌ها:

- موریانه‌های کارگر (و در صورت تمایل، سربازان) را جمع‌آوری کنید و همراه با غذای کافی در محفظه‌ای بزرگ‌تر قرار دهید. در نبود ملکه، برخی کارگران ممکن است پوست‌اندازی کنند و به نئوتنیک‌های ارگاتوئید تبدیل شوند.
- بستر و فضای کافی فراهم کنید، زیرا کلونی پس از آنکه نئوتنیک‌ها تولیدمثل را بر عهده بگیرند، سریع‌تر گسترش می‌یابد.

Reticulitermes hesperus (موریانهٔ زیرزمینی غربی) - کلونی مورچهٔ کانادا

کلونی موریانهٔ زیرزمینی در ظرف پتری

نگهداری و مراقبت بلندمدت

پرورش موریانه فقط به راه‌اندازی یک کلونی محدود نمی‌شود؛ نگهداری بلندمدت آن مستلزم توجه دقیق به نیازهای خاص گونه است.

۱. شرایط محیطی:

- بستر و میزان رطوبت را با نیازهای گونه هماهنگ کنید؛ برای گونه‌های چوب‌خوار از چوب و برای موریانه‌های خاک‌خوار از خاک غنی از هوموس استفاده کنید.
- کلونی را در مکانی تاریک و آرام قرار دهید تا استرس موریانه‌ها کاهش یابد.
- اطمینان از هیدراته ماندن موریانه‌ها و وجود آب در محفظه ضروری است (برای موریانه‌های زیرزمینی و چوب‌مرطوب).

۲. تغذیه:

- هر گونه نیازهای غذایی خاص خود را دارد:
- گونه‌های چوب‌خوار مانند **Kalotermitidae** و **Rhinotermitidae** از چوب یا بافت تغذیه می‌کنند.
- میزان غذا را زیر نظر داشته باشید و از تأمین پیوستهٔ آن برای کارگران و سربازان در حال رشد اطمینان حاصل کنید.

۳. پایش سلامت:

- مرتباً میزان غذای کلونی و هرگونه نشانهٔ استرس یا بیماری را بررسی کنید. بااین‌حال، تماس مستقیم را محدود کنید، زیرا مزاحمت بیش‌ازحد می‌تواند به افول کلونی منجر شود.

با آماده‌سازی دقیق و صبر، کلونی موریانه می‌تواند به بخشی جالب و پایدار از محیط نگهداری حیوانات خانگی یا پژوهش تبدیل شود. پرورش موریانه، چه برای مطالعه، چه برای هم‌زیستی یا به‌عنوان منبع غذایی برای حیوانات دیگر، نگاهی شگفت‌انگیز به ساختار اجتماعی پیچیده و سازگاری‌پذیری آن‌ها می‌دهد.

بازگشت به وبلاگ

نگهداری از مورچه‌ها برای همه مناسب است

اگر به حمایت از ما علاقه‌مندید، نگاهی به برخی از کیت‌های مزرعه مورچه ما بیندازید!