گاوچران‌های مورچه‌ای: مورچه‌ها شته‌ها را زخمی می‌کنند تا به‌راحتی پرورششان دهند

یکی از صحنه‌های رایجی که هنگام بررسی کلونی‌های مورچه صحرایی یا Formica می‌بینم، دسته‌هایی از گیاه گلدن‌راد است که شته‌ها آن‌ها را پوشانده‌اند. مورچه‌های تپه‌ساز آلگنی یا Formica exsectoides بالای این شته‌ها پرسه می‌زدند؛ نه برای شکار آن‌ها، بلکه برای مراقبت دقیق از آن‌ها. مورچه‌ها و شته‌ها در رابطه‌ای به نام همیاری زندگی می‌کنند. اگر ساقه‌های گلدن‌راد چراگاه مورچه‌ها باشند، شته‌ها بیشتر به گاوهای مورچه‌ای شباهت دارند که برای تولید و دوشیدن ماده‌ای شیرین به نام عسلک پرورش داده می‌شوند. 

Formica propinqua (مورچه تپه‌ساز) در حال پرورش شته‌ها، با سپاس از جیک نیتا

چگونه «پرورش» شته‌ها به سود مورچه‌هاست

شته‌ها حشراتی هستند که از شیره گیاهان تغذیه می‌کنند و هنگام هضم این شیره، عسلک، مایعی سرشار از قند، دفع می‌کنند. بسیاری از گونه‌های مورچه برای استفاده از عسلک به‌عنوان منبع اصلی غذا سازگار شده‌اند. در این رابطه، مورچه‌ها از شته‌ها در برابر شکارچیانی مانند کفشدوزک‌ها محافظت می‌کنند، آن‌ها را تمیز نگه می‌دارند و حتی برای دسترسی به شیره بیشتر، به گیاهان تازه منتقلشان می‌کنند. مورچه‌های کارگر برای جمع‌آوری عسلک، با شاخک‌هایشان به‌آرامی شته‌ها را نوازش می‌کنند و آن‌ها را به ترشح این مایع شیرین ترغیب می‌کنند؛ سپس مورچه‌ها با ولع آن را می‌نوشند. این رابطه برای هر دو طرف چنان سودمند است که مورچه‌ها گاهی شب‌ها یا حتی در ماه‌های زمستان، شته‌ها را در لانه‌هایشان پناه می‌دهند.

مورچه‌های آرژانتینی (Linepithema humile) در کنار شته‌ها

برخی پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهند که مورچه‌های Formica هنگام بیماری اغلب به‌دنبال منابع خاصی از پراکسیدها می‌گردند تا با عفونت‌های قارچی مقابله کنند. به نظر می‌رسد عسلک شته‌ها منبعی به‌ویژه غنی از این پراکسیدها باشد. ممکن است یکی از دلایل محافظت مورچه‌ها از شته‌ها این باشد که عسلک ترشح‌شده مانند دارویی برای مورچه‌های بیمار عمل می‌کند. 

مورچه‌ها، مراقبت‌گرانی ماهر

در کلونی‌های مورچه، کارگرها اغلب در کارهای مختلفی مثل پرستاری و جست‌وجوی غذا تخصص پیدا می‌کنند و در گونه‌هایی که شته پرورش می‌دهند، برخی در مراقبت از شته‌ها و هدایت آن‌ها تخصص دارند. این «مراقبان شته» نیروی کاری منحصربه‌فردی را تشکیل می‌دهند که از گروه‌های شته محافظت می‌کند و آن‌ها را جابه‌جا می‌کند تا تأمین عسلک پیوسته باشد. وقتی کلونی‌ها جابه‌جا می‌شوند، گاهی تخم‌های شته را هم با خود می‌برند تا در آشیانه جدید منبع آماده‌ای از عسلک داشته باشند. 

برخی گونه‌ها، مانند Acropyga یا مورچه‌های شپشک آردآلود، تقریباً به‌طور انحصاری از عسلک تولیدشده توسط «گاوهای مورچه‌ای» خود تغذیه می‌کنند. در واقع، ملکه‌های جوان هنگام رفتن برای تأسیس کلونی‌های جدید، یک شپشک آردآلود را هم با خود می‌برند؛ مشارکتی که به نظر می‌رسد میلیون‌ها سال قدمت دارد.

چپ، شاهزاده‌های Acropyga در حال حمل شپشک‌های آردآلود هنگام پرواز
راست، شاهزادهٔ Acropyga همراه با شپشک آردآلود

یکی از رایج‌ترین مورچه‌ها در نیمکرهٔ شمالی، Lasius یا مورچه‌های چمنزار، در حال تبدیل‌شدن به کشاورزانی هرچه تخصصی‌تر در پرورش شته‌ها هستند. شته‌های آن‌ها نیز در حال تکامل برای تولید عسلک‌اند. برخی از شته‌هایی که Lasius flavus پرورش می‌دهد، «اندام تروفوبیوتیک» ویژه‌ای دارند که عسلک را برای مورچه‌ها ذخیره می‌کند؛ این سازگاری فقط در شته‌هایی دیده می‌شود که تکامل یافته‌اند تا منحصراً در لانه‌های مورچه‌ها زندگی کنند. مورچه‌ها در پاییز تخم‌های شته‌ها را جمع می‌کنند و در طول زمستان از آن‌ها محافظت می‌کنند و پس از بیرون‌آمدن شته‌ها از تخم در بهار، آن‌ها را به چراگاه‌های تازه می‌برند.

Lasius flavus همراه با شته‌ها، با اجازهٔ Connor Cashman

پژوهشگران مشاهده کرده‌اند که مورچه‌ها جمعیت شته‌هایشان را تقریباً مانند کشاورزانی که محصولاتشان را مدیریت می‌کنند، اداره می‌کنند و مطمئن می‌شوند که فقط شته‌های پربازده باقی می‌مانند. مورچه‌ها با فراهم‌کردن شرایط مناسب برای شته‌ها، خوردن شته‌های جوانِ اضافی برای تأمین پروتئین و جایگزین‌کردن شته‌های بالغ با کاهش تولید عسلک، تولید عسلک را افزایش می‌دهند.

شته‌ها به‌عنوان قربانی

پژوهش‌های جدیدتر نشان داده‌اند که با وجود سودمند بودن این رابطه برای هر دو طرف، این رابطه هزینه‌هایی غیرمنتظره برای شته‌ها دارد.

برخی شته‌ها، مانند Tuberculatus quercicola، بال دارند و معمولاً می‌توانند با آن‌ها به مکان‌های تازه پرواز کنند و کلنی‌های جدیدی تشکیل دهند. مورچه‌ها برای حفظ گله‌هایشان گاهی بال‌های شته‌ها را می‌کنند یا مواد شیمیایی‌ای آزاد می‌کنند که باعث می‌شود شته‌ها در یک نقطه بمانند. این مواد حتی سرعت راه‌رفتن شته‌ها را هم کم می‌کنند و رفتن را برایشان دشوار می‌سازند. نزدیک هم نگه‌داشتن شته‌ها برای مورچه‌ها سودمند است، چون عسلک بیشتری به دست می‌آورند؛ اما این کار می‌تواند شته‌ها را در مناطقی گرفتار کند که شاید برایشان مناسب نباشد. دانشمندان فکر می‌کنند این کنترل شیمیایی گاهی می‌تواند برای شته‌ها نشانهٔ امنیت باشد، اما اگر برای زنده‌ماندن واقعاً نیاز به جابه‌جایی داشته باشند، ممکن است به آن‌ها آسیب بزند.

این همکاری میان مورچه‌ها و شته‌ها با اینکه سودهایی دارد، نشان می‌دهد که نیازهای مورچه‌ها چگونه می‌تواند به شکلی غیرمنتظره شته‌ها را محدود کند. شته‌هایی که در این همکاری زندگی می‌کنند، به‌جای آنکه طبق روال معمول حرکت کنند و رشد یابند، درمی‌یابند که باید منابعشان را صرف نگه‌داشتن مورچه‌های محافظ خود کنند و حتی بدنشان را تغییر دهند.

رابطه‌ای که در سراسر جهان بررسی شده است

همزیستی مورچه و شته در سراسر جهان، از آمریکای شمالی تا آسیا، مشاهده شده است؛ گونه‌های گوناگون مورچه با انواع مختلف شته روی گیاهان گوناگون جفت می‌شوند. شدت این همکاری‌ها متفاوت است: برخی مورچه‌ها فقط عسلک را از جایی که می‌یابند جمع می‌کنند و ظاهراً از شته‌ها مراقبت نمی‌کنند؛ اما برخی دیگر، مانند Formica podzolica، با تیمار شته‌ها و زدودن هاگ‌های خطرناکی که ممکن است موجب عفونت‌های قارچی شوند، از آن‌ها در برابر بیماری‌ها محافظت می‌کنند تا منبع عسلکشان سالم بماند.

مورچه‌ها به‌واسطه رابطه نزدیکشان با شته‌ها، نقش کشاورزان کوچکی را بر عهده می‌گیرند. آن‌ها از «گله» خود نگهداری و محافظت می‌کنند و نشان می‌دهند که این حشرات اجتماعی چگونه به شیوه‌هایی غیرمنتظره و پیچیده بر بوم‌سازگان‌ها اثر می‌گذارند. مورچه‌ها، از مراقبت‌کنندگان شته‌ها گرفته تا گردآورندگان عسلک، نشان می‌دهند که حتی کوچک‌ترین موجودات نیز می‌توانند رفتارهای همکاری‌جویانه چشمگیری داشته باشند.

مطالعه بیشتر

گول-ای-فارین، آ.، بودلا، آی.، رشید، M. تی.، نیاز، وای.، بودلا، M. آ.، عاصف، M.، و خوخار، N. M. (۲۰۲۰). روابط تغذیه‌ای مورچه‌ها با شته‌ها و گزارش‌های پراکنش جدید از چند گونه مورچه در منطقه پوتوهار پاکستان. مجله جانورشناسی پاکستان، ۵۳(۱). https://doi.org/10.17582/journal.pjz/20190510120507 

نیلسن، سی.، اگراوال، آ. آ.، و هایک، ای. ای. مورچه‌ها از شته‌ها در برابر بیماری کشنده دفاع می‌کنند. Biol Lett. ۲۳ آوریل ۲۰۱۰؛ ۶(۲): ۲۰۵-۸. doi: 10.1098/rsbl.2009.0743. انتشار آنلاین: ۱۸ نوامبر ۲۰۰۹. PMID: 19923138؛ PMCID: PMC2865061.

الیور، تی. اچ.، ماشانووا، آ.، لیذر، اس. آر.، کوک، جی. ام.، و یانسن، وی. اِی. مواد نیمه‌شیمیایی مورچه‌ها پراکندگی شته‌های بی‌بال را محدود می‌کنند. Proc Biol Sci. ۲۲ دسامبر ۲۰۰۷؛ ۲۷۴(۱۶۲۹): ۳۱۲۷-۳۱. doi: 10.1098/rspb.2007.1251. PMID: 17925280؛ PMCID: PMC2293950.

شیفانی، ای.، پری، ای.، جانتی، د.، کولاتسا، S.، و گراسو، د. آ. (۲۰۲۳). مراقبت مورچه‌ها از شته‌ها لزوماً به معنای محافظت از آن‌ها در برابر دشمنان طبیعی بندپایان نیست. حشره‌شناسی بوم‌شناختی، ۴۸(۳)، ۳۸۴–۳۸۸. https://doi.org/10.1111/een.13226

مورچه‌های پرورش‌دهنده شته: زیست‌شناسی کنونی. (بدون تاریخ). https://www.cell.com/current-biology/fulltext/S0960-9822(22)01077-6

یائو، آی. مراقبت مورچه‌ها از شته‌ها، اندازه عضلات پرواز و بال‌ها را در شته Tuberculatus quercicola کاهش می‌دهد. Biol Lett. ۲۳ اوت ۲۰۱۲؛ ۸(۴): ۶۲۴-۷. doi: 10.1098/rsbl.2012.0014. انتشار آنلاین: ۲۹ فوریه ۲۰۱۲. PMID: 22378740؛ PMCID: PMC3391452.

 
بازگشت به وبلاگ

نگهداری از مورچه‌ها برای همه مناسب است

اگر به حمایت از ما علاقه‌مندید، نگاهی به برخی از کیت‌های مزرعه مورچه ما بیندازید!