A. occidentalis کاملاً کلواستریال هستند و در مرحلهٔ تأسیس نیازی به غذا خوردن ندارند. بااین‌حال، طبق تجربهٔ من، آن‌ها نسبت به مورچه‌های دیگر بیشتر به خوردن گاه‌به‌گاه میان‌وعده تمایل دارند و می‌توان هر از گاهی یک مگس میوهٔ مرده برای خوردن به آن‌ها داد. در مرحلهٔ تأسیس، مورچه‌ها را باید از نور مستقیم و لرزش دور نگه داشت و تنها گذاشت تا ملکه دچار استرس نشود و نوزادانش را نخورد.

A. occidentalis حتی اگر تخم‌هایشان بارور نباشند هم تخم می‌گذارند و بعضی از آن‌ها حتی به نر تبدیل می‌شوند. تنها راه اطمینان از بارور بودنشان این است که صبر کنید تا کارگرها ظاهر شوند. بااین‌حال، ملکه‌های بارور معمولاً توده‌های بزرگ‌تر و موفق‌تری از نوزادان دارند، چون درواقع فقط ۱۰٪ از تخم‌های هاپلوئید رشد می‌کنند.

برای بقا نیازی به کندن زمین ندارند و بدون هیچ بستری هم به‌خوبی دوام می‌آورند. اگر به مورچه‌ها بستر، مانند شن، داده شود، فقط از آن برای پوشاندن شکاف‌ها استفاده می‌کنند و دید به کلونی را مختل می‌کنند.

کلونی‌ها چندملکه‌ای هستند و معمولاً با وجود چند ملکه موفق‌ترند. بااین‌حال، پیشنهاد می‌کنم تا زمانی که کارگرها شروع به رشد نکرده‌اند، از ادغام کلونی‌ها خودداری کنید.

بدترین اشتباه در نگهداری از این مورچه‌ها، سرکشی بیش‌ازحد به آن‌هاست. ملکه‌ها ممکن است دچار استرس شوند و مهم است که به آن‌ها فرصت دهید با محیطشان خو بگیرند.

اگر Aphaenogaster occidentalis از گرمای فراهم‌شده احساس ناراحتی کنند، طبق تجربهٔ من، برای فرار از گرما خیلی نزدیک پنبه جمع می‌شوند. آن‌ها همچنین رطوبت بیشتری را ترجیح می‌دهند و وقتی مورچه‌ها در لولهٔ آزمایش نگهداری می‌شوند، نوزادها را خیلی نزدیک پنبه نگه می‌دارند تا مرطوب بمانند.

در مرحلهٔ تأسیس کلونی، Aphaenogaster چندان سخت‌گیر نیستند، اما باید دست‌کم ۲۴ ساعت فرصت داشته باشند تا به خانهٔ جدیدشان عادت کنند. نشانه‌هایی که می‌توانند حاکی از نپسندیدن خانهٔ جدید از سوی ملکه باشند، شامل دویدن دور خودش و کشیدن پنبهٔ لولهٔ آزمایش است.

مراقبت کلی

هنگام آماده‌سازی برای نگهداری از  Aphaenogaster occidentalis، دو نکته از همه مهم‌تر است: اینکه بتوانند غذایشان را به داخل لانه ببرند و اینکه لانه‌شان به‌اندازهٔ کافی مرطوب باشد. آن‌ها محیط‌های بسیار مرطوب را به محیط‌های خشک ترجیح می‌دهند و طبق تجربهٔ من، اغلب تکه‌هایی از پنبه یا کپک را برمی‌دارند و وسط لولهٔ آزمایش روی هم می‌چینند تا رطوبت بیشتری جذب کنند و محیطی مرطوب برای لانه‌سازی داشته باشند. برای ساخت چیدمان لوله‌درلوله، ورودی لولهٔ آزمایش را با مقداری بستر یا مواد دیگر کوچک‌تر می‌کنم تا رطوبت لانه حفظ شود.

اگر مورچه‌ها در وسط لوله آزمایش شروع به روی هم تلنبار کردن زباله و پنبه کنند، بردن غذا به داخل لانه برایشان دشوار می‌شود. Aphaenogaster با قراردادن مستقیم لاروها روی پروتئین، به بهترین شکل به نوزادانشان غذا می‌دهند. اگر نتوانند غذایی را که در اختیارشان گذاشته‌اید به داخل لانه بکشند، غذا دادن به لاروهایشان برایشان دشوار خواهد بود. غذا را هم باید به تکه‌های کوچک‌تر برید تا مورچه‌ها بتوانند آن را به داخل لانه ببرند.

شکر دانه‌ریز ارگانیک را به‌عنوان غذای اصلی Aphaenogasterتوصیه می‌کنم. به نظر من بهترین غذا برای آن‌هاست، چون آن را دفن نمی‌کنند و به‌راحتی می‌توانند به لانه‌شان ببرند. بااین‌حال، هر بار فقط چند دانه شکر به آن‌ها می‌دهم، چون وقتی مورچه‌ها آن‌ها را به لانه‌شان ببرند، شکر داخل لوله آب می‌شود و کثیف‌کاری به بار می‌آورد و حتی ممکن است چند مورچه را غرق کند.

اوایل رشد کلونی، تقریباً یک روز در میان به آن‌ها غذا می‌دهم. اگر پروتئین کافی در اختیارشان باشد، خیلی سریع رشد می‌کنند. Aphaenogaster بدغذا نیستند و هر چیزی، از تکه‌های مرغ گرفته تا مگس‌های میوه کوچک، را می‌خورند. وقتی کلونی کوچک‌تر است، مگس میوه را به‌عنوان غذای اصلی آن‌ها پیشنهاد می‌کنم، چون می‌توان از آن برای سنجش سرعت مصرف غذا توسط مورچه‌ها استفاده کرد.

Aphaenogaster لاشه‌خوار هستند و بنابراین می‌توانند حشرات خشک‌شده (آب‌گیری‌شده) را هم بخورند. اگر جیرجیری که به آن‌ها داده‌اید تمام نشده است، لازم نیست تا وقتی خوردنش را تمام نکرده‌اند غذای بیشتری اضافه کنید. در بیشتر موارد، مرگ‌ومیر ناشی از سم موجود در غذاست، از جمله انواع مختلف آفت‌کش‌ها. من فقط پروتئین و میوه‌هایی را به آن‌ها می‌دهم که از منبعشان مطمئن باشم. ممکن است حشرات وحشی آفت‌کش داشته باشند و میوه‌های فروشگاهی هم همین‌طور. اکیداً توصیه می‌کنم به‌جای انواع دیگر، از حشرات خوراکی‌ای استفاده کنید که از فروشگاه‌های حیوانات خانگی خریده‌اید یا در محیط پرورشی تکثیر کرده‌اید.

فرمیکاریوم

در گذشته، A. occidentalis من در فوریکاریاهایی با رطوبت بالا و شیب رطوبتی مناسب عملکرد خوبی داشته‌اند؛ مثل لانه‌های Hydrostone و لانه‌های Esthetic Ants. این فوریکاریاها در مقایسه با لوله آزمایش یا چیدمان لوله و محفظه، فضای بیشتری برای رشد مورچه‌ها دارند. همچنین رطوبت را بهتر از لوله‌های آزمایش حفظ می‌کنند و برای Aphaenogaster occidentalis ایدئال‌اند.

وقتی مورچه‌ها به فوریکاریاهای بزرگ‌تر منتقل شدند، می‌توانید گوشه‌ای از لانه را دور از منبع رطوبت گرم کنید و ببینید آیا برایشان مناسب است یا نه. گرچه گرمای زیاد را دوست ندارند، ممکن است نوزادانشان را با توجه به شیب دما جابه‌جا کنند؛ این کار همچنین دید بهتری از دماهایی به شما می‌دهد که مورچه‌هایتان به آن عادت دارند.

کلونی‌های بزرگ‌ترِ Aphaenogaster occidentalis بسیار فعالانه به دنبال غذا می‌گردند و مقدار زیادی غذا می‌خورند. انتظار دارم در لانه‌ها از زمانی که تعداد کارگران به ۲۰ تا ۳۰ می‌رسد، نوزادان بال‌دار دیده شوند و با رسیدن تعدادشان به صدها، تعدادشان حتی بیشتر شود. ممکن است Aphaenogaster occidentalis درون لانه‌هایشان جفت‌گیری کنند و با جوانه‌زنی کلونی گسترش یابند؛ بنابراین با بزرگ‌تر شدن کلونی، این نکته را نیز در نظر داشته باشید. معمولاً نیازی به گروه پاک‌سازی نیست، چون این مورچه‌ها تقریباً هر چیزی را که بتوانند به لانه‌شان ببرند و به نوزادانشان بدهند، تمام می‌کنند.

کلونی‌های بزرگ‌تر به کمبود غذا نیز حساس‌ترند؛ بنابراین مطمئن می‌شوم غذای کافی به آن‌ها بدهم تا بتوانند به تولید نوزادان و حفظ اندازه کلونی ادامه دهند. از نقطه‌ای به بعد، رشد آن‌ها فقط به اندازه غذایی است که دریافت می‌کنند و می‌توان از این روش برای کنترل جمعیت مورچه‌های داخل کلونی استفاده کرد.

یادداشت‌ها