مورچه‌های آتشین بدنام اروپایی که احتمالاً هنگام استعمار و اکتشاف کانادا در دههٔ ۱۸۰۰ به این قاره آورده شدند، از آن زمان در چمنزارهای آمریکای شمالی فرمانروایی می‌کنند. گونه‌ای رایج و گسترده از مورچه‌های اروپایی هستند که به اشتهای سیری‌ناپذیر و نیش دردناکشان معروف‌اند. این مورچه‌ها آن‌قدر خوب سازگار شده‌اند که توانسته‌اند زمستان‌های سخت کانادا را پشت سر بگذارند و در سراسر آمریکای شمالی پراکنده شوند.
اگر به دنبال کلنی‌های مورچه‌های آتشین اروپایی هستید، آن‌ها را اینجا ببینید!
Myrmica rubra (مورچه‌های آتشین اروپایی) اغلب در چمنزارها و جنگل‌ها ابرکلنی‌های گسترده‌ای می‌سازند.
رده‌بندی
-خانواده: Formicidae
--زیرخانواده: Myrmicinae
--تبار: Myrmicini
----سرده: Myrmica
گونه: Myrmica rubra
اطلاعات پایه
خاستگاه: از بریتانیای کبیر تا آسیای مرکزی، و از اسکاندیناوی تا دریای سیاه. به آمریکای شمالی (کانادا، که از آنجا به ایالات متحده گسترش یافتند) معرفی شده‌اند.
زیستگاه: دمای گرم را دوست دارد، اما الزاماً به آن نیاز ندارد. من آن‌ها را در اتاقی دارای تهویهٔ مطبوع نگه داشته‌ام و کاملاً خوب بوده‌اند. لانه‌ای بسیار مرطوب و تاریک را می‌پسندند.
ساختار کلنی: چندملکه‌ای است، اما می‌تواند با یک ملکه نیز بنیان‌گذاری شود و ماکروژن‌ها و میکروژن‌ها دارد (در ادامه ببینید)
اندازهٔ کلنی: تا 20.000 کارگر
عمر کلنی: ملکه‌های منفرد تا ۱۵ سال عمر می‌کنند؛ کلنی‌ها می‌توانند ملکه‌های دیگری را بپذیرند و عمر خود را افزایش دهند.
بنیان‌گذاری: نیمه‌کلواسترال، پذیرش ملکه، انشعاب برای ایجاد لانه‌های اقماری
کارگرها: تک‌شکلی
لانه‌سازی: این مورچه‌ها در خاک لانه می‌سازند و اغلب تا عمق زیادی نقب می‌زنند (دست‌کم ۳۰ سانتی‌متر). مکان‌های سایه‌دار، اغلب زیر سنگ‌ها یا آوار را ترجیح می‌دهند. هنگام لانه‌سازی در چمنزارهای هموار، تپه‌های چشمگیری می‌توانند بسازند.
زمستان‌گذرانی: اکتبر - مارس، دست‌کم ۳ ماه زمستان‌گذرانی در دمای ۴-۶ درجهٔ سانتی‌گراد لازم است.
تغذیه: تروفوبیوز، زوفاژی (قندهای مایع و بندپایان)
تولیدمثل: در ماه‌های اوت و سپتامبر، معمولاً در ساعات صبح و اواخر بعدازظهر، مورچه‌های بالدار تولیدمثلی را به پرواز درمی‌آورند.
ظاهر
کارگرها: سر قرمز و سینه‌گاه زرشکی روشن دارند. شکم قرمز و براق است. پاهایشان نیز سیاه یا قهوه‌ای است.
ملکه: سرها قهوه‌ای یا قرمز و سینه‌گاه قهوه‌ای روشن است. شکم قرمزِ درخشان با ته‌رنگ نارنجی است. شکم همچنین درخششی براق دارد.
نر: سر قهوه‌ای تیره با سینه‌گاه قهوه‌ای روشن. شکم قرمز و پاها نیمه‌شفاف هستند.
اندازه
کارگرها: ۴-۶ میلی‌متر طول دارند
ملکه‌ها:
*ماکروژین: ۷,۵ - ۸,۵ میلی‌متر *میکروژین: ۶,۵ - ۷,۵ میلی‌متر
نرها: ۴ - ۶ میلی‌متر
مدت رشد در دمای ۷۵°F/۲۴°C
از تخم تا لارو: حدود ۱۰ روز
از لارو تا شفیره: حدود ۸ روز
از شفیره تا کارگر: حدود ۱۰-۱۲ روز
از تخم تا کارگر: ۲۸-۳۰ روز
اطلاعات نگهداری از مورچه‌ها
مناسب برای افراد مبتدی: تا حدی. برای افراد با تجربه‌ی متوسط عالی است. نگهداری از آن‌ها چالش‌برانگیز است، اما تماشای شکارشان بسیار لذت‌بخش است. مهم‌ترین نکته این است که فضای لانه‌سازی‌شان را همیشه مرطوب نگه دارید تا مورچه‌ها و نوزادانشان خشک نشوند.
دما: ۱۴ - ۲۹° سلسیوس
مواد لانه‌سازی: در خاک و چوب پوسیده لانه می‌سازند.
خلق‌وخو/رفتار
این مورچه‌ها بسیار کنجکاوند و همیشه صدا یا بویی را بررسی می‌کنند. به نظرم اغلب دسته‌جمعی از لانه بیرون می‌آیند و در طول روز بیشترین فعالیت را دارند.
Myrmica rubra شکارچیان فعالی هستند، بسیار پرخاشگرند و نیش قدرتمندی دارند که هنگام هجوم به طعمه از آن استفاده می‌کنند. نگهداری از این مورچه‌ها بسیار لذت‌بخش است، چون همیشه چیزی برای تماشا دارند؛ به‌ویژه در کلونی‌های چندملکه‌ای.
اطلاعات تکمیلی درباره‌ی نگهداری از مورچه‌ها
Myrmica rubra رایج‌ترین و از نظر بوم‌شناختی مهم‌ترین گونه‌ی Myrmica در اروپا است.
بیشتر گونه‌های Myrmica ماکروژین و میکروژین دارند که در اصل ملکه‌های بزرگ و کوچک هستند. معمولاً در هر کلونی فقط یک ماکروژین وجود دارد، درحالی‌که میکروژین‌ها گرایش شدیدی به چندملکه‌ای بودن دارند. پژوهش‌های جدید نشان داده‌اند که میکروژین‌های Myrmica rubra از نظر ژنتیکی با ماکروژین‌ها تفاوت دارند و به‌احتمال زیاد نمایانگر گونه‌ای انگلیِ نوظهور هستند که هنوز فرایند تبدیل شدن به گونه‌ای مستقل را کامل نکرده است.
کارگرها عاشق قند هستند و مسیرهای طولانی‌ای برای رسیدن به منابع قندی ایجاد می‌کنند.
تماشای شکار Myrmica Rubra بسیار جالب است. آن‌ها پیوسته فعال‌اند، به‌سرعت دور غذا جمع می‌شوند و از نیش خود برای فلج کردن و کشتن طعمه استفاده می‌کنند.
کارگرها می‌توانند نیش بزنند و اثر نیششان شبیه تماس با گزنه است.
رقابت درون‌گونه‌ای شدیدی از خود نشان می‌دهند که با لشکرکشی‌های گسترده برای نابودی و غارت لانه‌ی دشمن همراه است.
نکته‌ی اضافه: اگر آن‌ها را در محیطی طبیعی نگهداری می‌کنید، چراغ را نزدیک شیشه قرار دهید تا گرما ایجاد کند؛ آن‌ها در کنار آن لانه می‌سازند.
رژیم غذایی
قندها
Myrmica Rubra عسل و آب‌قند را خیلی دوست دارند. طبق تجربه من، اصلاً علاقه چندانی به میوه‌ها نشان نمی‌دهند.
پروتئین
در مورد پروتئین، تقریباً هر چیزی را که به آن‌ها بدهید دوست دارند. اما عاشق شکار مگس‌های میوه هستند.
این راهنما را دنیل کانتین از سرور دیسکورد «مورچه‌ها و نگهداری از مورچه‌ها» گردآوری و نوشته است؛ این سرور را می‌توانید از اینجا پیدا کنید. https://discord.gg/YbZGvtR3
این راهنما با اجازه نویسندگان منتشر شده است. مقاله اصلی را می‌توانید از اینجا پیدا کنید. همچنین بر اساس مشاهدات خودم، چند مورد را ویرایش کرده‌ام.