Ponera pennsylvanica گونه‌ای از مورچه‌ها است که معمولاً در جنگل‌های میان‌رطوبت در شرق ایالات متحده یافت می‌شود. لانه‌های این گونه معمولاً زیر کنده‌های پوسیده، در کنده‌ها یا الوارهای پوسیده، در بلوط‌ها، در خاک و در خاک‌برگ پیدا می‌شوند.
یادداشت نویسنده: این مورچه‌ها به دشوار بودن نگهداری شهرت دارند؛ این موضوع تا حدی درست است، زیرا پرورش آن‌ها مانند مورچه‌های دیگر چالش‌برانگیز است و فراهم کردن محیطی که بتوان به‌راحتی آن‌ها را مشاهده کرد، دشوارتر از این است که آن‌ها را در شرایطی ایدئال قرار دهید و دیگر به آن‌ها سر نزنید. با تجربه و آمادگی کافی، می‌توان به حد میانه‌ای رسید و از Ponera تا حد زیادی لذت برد، بی‌آنکه دشواری کار بیش از حد باشد. این گونه هنگام جست‌وجوی غذا می‌تواند به نور عادت کند، اما نور شدید آن‌ها را می‌ترساند.
پیش از شروع، لطفاً مطمئن شوید دست‌کم یک کلونی فنرپا دارید که آمادهٔ تولیدمثل باشد (اگر سوسک آرد یا مگس میوه هم داشته باشید، امتیاز بیشتری دارد)، چون این‌ها غذای اصلی این گونه هستند.
کلونی Ponera scabra (با سپاس از Jonghyun Park)
رده‌بندی
-خانواده: Formicidae
--زیرخانواده: Ponerinae
---سرده: Ponera
----گونه: P.Pennsylvanica
اطلاعات پایه
خاستگاه: آمریکای شمالی؛ به احتمال زیاد، پراکندگی آن فقط به دسترسی به غذا و دما محدود بوده است.
زیستگاه: مناطق تاریک و مرطوب را ترجیح می‌دهد و از نور، به‌ویژه نور خورشید، بیزار است. ترجیح می‌دهد در منطقه‌ای خشک لانه کند تا در مکانی مرطوب که دائماً روشن است. به نظر نمی‌رسد رطوبت زیاد برای پیله‌هایشان مشکلی ایجاد کند.
ساختار کلنی: بسیار چندملکه‌ای؛ معمولاً پرخاشگر نیستند و به کلنی‌های دیگر پونرا که با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند می‌پیوندند.
اندازهٔ کلنی: در طبیعت معمولاً بیش از ۱۰۰ عضو ندارد.
عمر کلنی: حدود ۷ سال.
بنیان‌گذاری: نیمه‌کلواستریال؛ ملکه ممکن است پس از رسیدن کارگرها همچنان به شکار ادامه دهد.
کارگرها: تک‌شکلی
اندازهٔ لانه: پونراها فضای کمی می‌گیرند و یک کلنی کامل می‌تواند در فضای کوچکی جا بگیرد.
تغذیه: پونراها ذخیرهٔ اجتماعی غذای کمی دارند، بنابراین دسترسی پیوسته به غذا یا طعمه ترجیح دارد. بهتر است چند فنر‌دم را هم‌زمان در اختیارشان بگذارید تا طی چند روز شکارشان کنند. در غیر این صورت، بهترین کار غذا دادن هر روز یا یک روز در میان است. آن‌ها شکارهای اضافه را موقتاً ذخیره می‌کنند. پونراها غذایی را که خشک شده یا نمی‌توانند آن را به لانه برگردانند (گیر کرده/بیش از حد چسبناک) رها می‌کنند؛ آن‌ها بیرون از لانه غذا نمی‌خورند.
زمستان‌خوابی: به‌مدت ۳ یا ۴ ماه در دمای ۶ تا ۱۰ درجه؛ اگر گرم نگه داشته شوند و غذای کافی دریافت کنند، می‌توان از زمستان‌خوابی صرف‌نظر کرد.
تولیدمثل: در ماه اوت و سپتامبر.
حرکت/رفتار: پونراها شکارچیان انفرادی هستند و به‌ندرت بیرون از لانه گروهی شکار می‌کنند. در بالا رفتن ضعیف‌اند و به‌ندرت تلاش می‌کنند از سطوح صاف بالا بروند، به‌ویژه سطوحی که زاویه‌شان بیش از ۴۵ درجه است. سرعت چندانی ندارند، اما در شکار بندپایان نرم‌تن بسیار کارآمدند و از روشی نیمه‌کمین‌گری استفاده می‌کنند. محل لانه‌سازی/لوله باید بستری داشته باشد تا بتوانند محکم روی آن بایستند؛ شیشهٔ تمیز برایشان دردسرساز است و ممکن است ملکه را دچار تنش کند.
پونراها می‌توانند رنگ‌های گوناگونی داشته باشند؛ از قرمز آجری تیره تا سیاه. تصویر از توبیاس هِیز
ظاهر/رنگ‌آمیزی
کارگرها: بدنی به رنگ زرشکی تیره.
ملکه: بدنی به رنگ زرشکی تیره با شکمی کمی روشن‌تر.
نرها: بدنی به رنگ زرشکی تیره/قهوه‌ای با سینه‌ای روشن‌تر
اندازه
کارگرها: حدود ۳٫۵ تا ۵ میلی‌متر طول
ملکه: طول حداکثر ۶ میلی‌متر؛ ممکن است در نگاه اول به‌سختی از کارگرهای بزرگ‌تر تشخیص داده شود.
نرها: طول ۴ تا ۵ میلی‌متر.
مدت‌زمان رشد
در دمای ۲۵ درجهٔ سانتی‌گراد
کارگرها: ۴-۸ هفته
تخم - لارو: حدود ۱۰ روز.
لارو - شفیره: حدود ۱۶ روز
شفیره - کارگر: حدود ۱۲ روز
چرخهٔ کامل حدود ۳۸ روز طول می‌کشد و بسته به گرما، غذا و رطوبت ممکن است تا ۲ ماه زمان ببرد.
اطلاعات نگهداری مورچه
مناسب برای افراد تازه‌کار: خیر، نگهداری از این مورچه‌ها می‌تواند به‌ویژه دشوار باشد. تناقض اینجاست: نباید در دورهٔ بنیان‌گذاری، ملکه را آشفته کرد (و آن‌ها از نور خوششان نمی‌آید)، اما در عین حال باید مرتب به او غذا داد. صبر در نگهداری مورچه‌ها اهمیت دارد و نگهدارندگان باید راه‌هایی پیدا کنند تا در دورهٔ بنیان‌گذاری، بهترین شرایط را برای مورچه‌ها فراهم کنند و تا حد ممکن مزاحمشان نشوند.
وجود کلونی سالمی از دم‌فنری‌ها برای این گونه ضروری است. این گونه برای افراد تازه‌کار توصیه نمی‌شود، چون برای نگهداری مؤثر از آن باید مراحل اضافی را انجام داد.
دما: ۲۲-۳۰ درجهٔ سانتی‌گراد. پونراها مقاوم‌اند و رشدشان عمدتاً بر اساس رژیم غذایی و رطوبت پیش می‌رود. دمای حدود ۲۵ درجه برای رشد سریع ایده‌آل است، اما می‌توان آن‌ها را در دمای اتاق هم پرورش داد.
رطوبت: حداقل ۸۰٪؛ می‌توان شکافی در پنبه ایجاد کرد تا مستقیماً در پنبهٔ مرطوب لانه بسازند (به‌علاوهٔ بستری که مورچه از آن استفاده می‌کند). مراقب آب‌گرفتگی باشید.
انواع لانه: خاک کاملاً خیس‌خورده ترجیح داده می‌شود، حتی در لولهٔ آزمایش. فضای لانه‌سازی باید آن‌قدر سفت شود که بتوان لوله را با احتیاط و بدون مشکل جابه‌جا کرد (مثلاً برای افزودن دم‌فنری‌ها). بستری شبیه خاک به شن خالص ترجیح دارد، هرچند گزارش‌هایی از موفقیت با شن خالص هم وجود دارد. پونراها برای تنیدن پیله و تنظیم رطوبت به مقداری بستر نیاز دارند.
لوازم جانبی فرمیکاریوم: منبع گرمای اختیاری (پد گرمایشی، کابل گرمایشی یا لامپ حرارتی)، اما کاملاً ضروری نیست. نوع بستر: این گونه خوب بالا نمی‌رود و استفاده از هر نوع بستری یا چیدمانی طبیعی در فرمیکاریوم بسیار مفید است (یک لایهٔ نازک از ترکیب شن و خاک کافی است). آن‌ها با شیشه یا پلاستیک محصور می‌مانند و نیازی به فلوئون نیست.
پونراها و پونروئیدها با شکم‌های بلند و زنبورمانندشان از هم متمایز می‌شوند
خلق‌وخو/رفتار
پونرا پنسیلوانیکا مورچه‌ای است که رشد کندی دارد و کارگرهایش هم نسبتاً آهسته حرکت می‌کنند و هر ناحیه در دسترس را برای یافتن شکار بررسی می‌کنند. آن‌ها به‌تنهایی شکار می‌کنند و ترجیح می‌دهند این کار را در تاریکی انجام دهند؛ از نور شدید خوششان نمی‌آید. معروف‌اند که حتی وقتی نیازی ندارند، شکار را می‌کشند و از پیش غذا ذخیره می‌کنند. معمولاً شکارهایی را که خوردنشان دشوار یا بیش از حد خشک است نادیده می‌گیرند. روش معمول حمله‌شان این است که شکار را با دقت پیدا می‌کنند، با گاز گرفتن به آن کمین می‌زنند و سپس به‌سرعت نیشش می‌زنند. آن‌ها با استفاده از بستر، لانه‌شان را به شکل غاری کوچک می‌سازند.
اطلاعات بیشتر درباره نگهداری مورچه‌ها
یک لوله آزمایش خالی با پنبه احتمالاً یکی از بدترین گزینه‌ها برای شروع یک کلونی پونرا است: کف لغزنده او را مضطرب می‌کند، نور باعث وحشتش می‌شود و رطوبت معمول محیط هم برایش کافی نخواهد بود.
محل لانه‌سازی باید همیشه تاریک یا دست‌کم کم‌نور و بسیار مرطوب باشد. می‌توانید مقداری خاک در لوله، کنار پنبه، بریزید و احتمالاً پنبه را کمی بیشتر به داخل فشار دهید (مراقب باشید لانه را آب نگیرد) یا در یکی از دیواره‌ها فرورفتگی کوچکی ایجاد کنید تا ملکه بتواند به بخش عمیق‌تری برود که رطوبت بیشتری دارد. دیده شده که ملکه‌ها به این روش، بدون نیاز به بستر اضافی، داخل خود پنبه یا لانه تخم‌گذاری می‌کنند.
روش دیگر این است که پنبه را آن‌قدر به داخل فشار دهید تا کاملاً خیس شود (اما نشتی نداشته باشد) و سپس مقدار مناسبی بستر اضافه کنید تا مایع اضافی را جذب کند. ملکه در این توده کوچک کنار پنبه لانه می‌سازد (می‌توانید از زیر لوله، لانه و تخم‌ها یا پیله‌ها را ببینید). روش‌های دیگری هم قابل امتحان هستند؛ مثلاً قرار دادن دو تکه پنبه در میانه لوله (یکی خیس و دیگری فقط کمی مرطوب)، با بستر میان آن‌ها و فضایی که ملکه بتواند از آن ناحیه خارج شود و در لوله به شکار بپردازد.
استفاده از لوله به‌صورت عمودی و ریختن بستر در انتهای آن (روی پنبه) را هم شنیده‌ایم، اما این کار دیدن مورچه‌ها را دشوار می‌کند (در عوض غذا دادن را آسان‌تر می‌کند).
بخش باقی‌مانده لوله لزوماً به بستر نیاز ندارد، اما باید راه رفتن روی آن آسان‌تر شود. می‌توان با گوش‌پاک‌کن، به‌آرامی مخلوط کمی از خاک و شن را به کف لوله مالید تا مسیر شنی کوچکی در کف آن ایجاد شود.
دم‌فنری‌ها غذای اصلی این گونه هستند و غذا دادن به آن‌ها ضروری است. در صورت امکان، بهتر است برای لوله یک محوطهٔ بیرونی کوچک در نظر بگیرید تا احتمال فرارشان کم شود، اما این کار ضروری نیست (به خاطر داشته باشید که ملکه ممکن است در بالا رفتن مشکل داشته باشد). دم‌فنری‌ها برای در امان ماندن و دوری از پونراها به بالای لولهٔ آزمایش (یا داخل محوطهٔ بیرونی) می‌روند، اما دیر یا زود ناچار می‌شوند به‌سمت آب (و مورچه‌های آدم‌کش) بروند.
بسته به تعداد دم‌فنری‌هایی که هر بار می‌دهید، می‌توان چند نوبت غذا را یک‌جا انجام داد. دو راه آسان برای اضافه کردن دم‌فنری‌ها وجود دارد: لوله را با احتیاط کج کنید (اگر این کار بدون ایجاد مشکل برای مورچه‌ها امکان‌پذیر است) و با استفاده از قیف، دم‌فنری‌ها را از یک کلنی به آن اضافه کنید. در روش دوم باید ماده‌ای فراهم کنید که دم‌فنری‌ها به آن بچسبند (مثل کمی پنبه، برگ‌های کوچک، پوستهٔ حشرات مرده و غیره) و وقتی ملکه آن اطراف نیست، آن‌ها را داخل لوله بگذارید. سپس، وقتی دم‌فنری‌ها از آن جدا شدند، ماده را بیرون بیاورید. اگر مورچه فرار کرد، نوک انگشت اشاره‌تان را لیس بزنید و با احتیاط مورچه را بردارید؛ به انگشتتان می‌چسبد. اضافه کردن آن‌ها به روش‌های دیگر هم ممکن است، اما شاید وقت‌گیر باشد. هنگام اضافه کردن دم‌فنری‌های بیشتر، مراقب فرارشان باشید. گاهی می‌توان از مگس‌های میوهٔ مرده یا لاروهای سوسک آرد هم استفاده کرد، اما بهتر است این کار را وقتی کارگرها از راه رسیدند انجام دهید، چون اگر پیش از خشک شدن پیدایشان نکنند، نادیده گرفته می‌شوند. این موضوع بسته به چیدمان خاصی که استفاده می‌کنید، ممکن است فرق کند. در گذاشتن بستر یا اشیا در محوطهٔ بیرونی‌شان دقت کنید؛ ممکن است تصمیم بگیرند درون یا زیر آن‌ها لانه کنند و در عوض از لوله به‌عنوان منبع آب، محل شکار یا محوطهٔ بیرونی جدید استفاده کنند.
کلونی Ponera pennsylvanica زیر یک سنگ کوچک
اگر به‌دنبال محیطی کاملاً طبیعی هستید، توجه داشته باشید که شاید به‌ندرت مورچه‌ها را ببینید؛ اما می‌توانید فنرپاهایی برای شکار آن‌ها یا حشرات کوچک نرم‌تن دیگری در محیط نگه دارید.
اگر فقط می‌خواهید کلونی به‌آرامی و به‌خوبی رشد کند، کافی است آن‌ها را در بستری خاکی که محل پرورش فنرپاهاست قرار دهید و… ماه‌ها کاری به کارشان نداشته باشید. کلونی با غذای مناسب به‌آرامی رشد می‌کند، اما دیدنش تقریباً غیرممکن خواهد بود؛ چون این مورچه‌ها پنهان‌کارند و هر وقت بتوانند زیر زمین می‌مانند. این روش خوبی است برای پرورش کلونی‌هایی که بعداً می‌خواهید با کلونی دیگری از Ponera ادغام کنید، اما نمی‌خواهید چندان از آن‌ها مراقبت کنید. (در بعضی از چیدمان‌ها می‌توان کشت فنرپاها را ماه‌ها به حال خود گذاشت.)
دشواری اصلی نگهداری از این گونه، پیدا کردن تعادل میان نیاز ما به دیدن آن‌ها و تمایلشان به پنهان‌ماندن است.
رژیم غذایی و تغذیه
قندها
Ponera pensylvanica به کربوهیدرات‌های خام نیازی ندارد و معمولاً هرچه به آن‌ها عرضه شود نادیده می‌گیرند.
پروتئین
این‌ها، به‌جز محیط زندگی، تمام چیزهایی هستند که یک کلونی خوب از Ponera برای رشد به آن نیاز دارد. آن‌ها را نوعی مورچه ابتدایی در نظر بگیرید؛ وقتی گرسنه باشند شکار می‌کنند، فقط گوشت می‌خورند و ذخایر زیادی در بدنشان ندارند. شاید به منابع پروتئینی خشک‌شده یا مدت‌ها مرده توجهی نکنند، اما به لاشه‌های تازه واکنش شدیدی نشان می‌دهند و در غیر این صورت تا جایی که بخواهند شکار می‌کنند. اضافه‌کردن ۱۰ فنرپا به‌راحتی می‌تواند برای ۳ روز یا بیشتر کافی باشد. وصل‌کردن آن‌ها به کلونی فنرپاها در بستری دارای خاک، این خطر را دارد که به‌جای آن، لانه‌شان را همان‌جا بسازند. یک کلونی سالم فنرپا برای تغذیه‌شان تنها چیزی است که نیاز دارند.
این راهنما را Hugmaster از سرور دیسکورد «Canadian Ant-Keepers» گردآوری و نوشته است که از اینجا می‌توانید به آن دسترسی پیدا کنید. https://discord.gg/tDP8qQgRzq
این راهنما با اجازه نویسندگان منتشر شده است. مقاله اصلی را می‌توانید از اینجا پیدا کنید. من همچنین بر اساس مشاهدات خودم چند ویرایش انجام داده‌ام.