راهنمای نگهداری - Prenolepis imparis
Prenolepis imparis که معمولاً با نام «مورچه‌های زمستانی» یا «مورچه‌های عسل‌دان کاذب» شناخته می‌شوند، بومی آمریکای شمالی هستند و فقط در این قاره یافت می‌شوند. آن‌ها دست‌کم در ۴۴ ایالت از ۵۰ ایالت آمریکا یافت می‌شوند. این مورچه‌ها که بسیار آرام هستند، معمولاً در دماهای بسیار پایین و گاهی حتی زیر صفر به جست‌وجوی غذا می‌روند.
ملکه‌های Prenolepis imparis شکم‌های متورمی دارند که هنگام تغذیه کافی، امکان مشاهده اندام‌های داخلی مورچه را فراهم می‌کند.
Prenolepis imparis مورچه‌ای مناسب برای مبتدیان است، اما برای پرورش کلونی موفق، باید کمی بیشتر درباره سبک زندگی منحصربه‌فرد آن بدانید. همچنین ممکن است انتظارات یک مورچه‌دار تازه‌کار را از کلونی برآورده نکند؛ رفتار این مورچه‌ها در دوره‌های فعال‌ترشان بسیار جالب است، اما در مقاطع مختلف سال، دوره‌های طولانی کم‌تحرکی دارند و از ذخایر غذایی موجود در شکم‌های متورم مورچه‌های ذخیره‌کننده تغذیه می‌کنند. بااین‌حال، برخلاف بعضی مورچه‌های دیگر که ممکن است بسیار تدافعی یا مضطرب شوند، Prenolepis imparis بسیار آرام است و به غذا نیز واکنش خوبی نشان می‌دهد و هیچ‌وقت فرصت نوشیدن کمی آب‌قند یا عسل بیشتر را از دست نمی‌دهد. بنابراین، اگر به‌دنبال مورچه‌ای آرام و خجالتی هستید که به توجه دائمی نیاز نداشته باشد، این مورچه می‌تواند انتخابی عالی برای شما باشد.
رده‌بندی
-خانواده: Formicidae
--زیرخانواده: Formicinae:
---تیره: Lasiini
----سرده: Prenolepis
-----گونه: Prenolepis imparis
اطلاعات پایه
خاستگاه: آمریکای شمالی - جنوب کانادا (انتاریو)، ایالات متحده، مکزیک
زیستگاه: Prenolepis imparis بسته به گرمای آب‌وهوای محیط زندگی‌اش، لانه‌هایی چندین فوت زیر زمین حفر می‌کند. در فلوریدا، لانه‌ای متعلق به یک کلونی در عمق بیش از ۳٫۶ متر زیر سطح زمین پیدا شد. با اینکه بیشتر کلونی‌ها در ایالت‌های دیگر تا این عمق حفاری نمی‌کنند، عمق اتاقک‌هایشان به‌ندرت کمتر از ۶۰ سانتی‌متر است.
ساختار کلونی: ملکه‌ها می‌توانند کلونی‌های چندملکه‌ای تشکیل دهند و گزارش‌هایی از نگهداری موفق کلونی‌هایی با حداکثر ۹ ملکه توسط مورچه‌داران وجود دارد.
اندازه کلونی: تعداد کارگرهای کلونی‌های چندملکه‌ای معمولاً طی ۷ تا ۹ سال به حدود ۱۰٬۰۰۰ مورچه می‌رسد. کلونی‌های تک‌ملکه‌ای ممکن است کوچک‌تر بمانند.
بنیان‌گذاری: ملکه‌های این گونه کاملاً خودکفا هستند و پیش از رسیدن کارگرها به هیچ نوع غذایی نیاز ندارند (البته همچنان به آب نیاز دارند).
کارگرها: یک‌شکل.
خواب زمستانی: Prenolepis imparis در دوره‌های سرد سال بیشترین فعالیت را دارد. درباره اینکه آیا خواب زمستانی دارند یا نه، اختلاف‌نظر وجود دارد.
کم‌فعالی تابستانی: Prenolepis imparis در ماه‌های گرم تابستان دوره خواب تابستانی دارد که در آب‌وهوای گرم‌تر و مرطوب‌تری مانند فلوریدا ۳ تا حتی ۸ ماه طول می‌کشد. در این مدت کلنی تقریباً هیچ فعالیتی برای جست‌وجوی غذا نشان نمی‌دهد و فقط از غذایی که کارگرهای ذخیره‌گر در بدنشان نگه داشته‌اند تغذیه می‌کند؛ بااین‌حال، تخم‌گذاری و پرورش نوزادان ادامه دارد.
تولیدمثل: نرها و ماده‌های بالدار از حدود اواسط ژانویه تا مارس پرواز می‌کنند و بزرگ‌ترین پروازها در اوایل فوریه رخ می‌دهند.
ظاهر
کارگر: کارگرها به رنگ قهوه‌ای روشن هستند و در بیشتر کارگرهای این گونه، شکم نیمی از طول بدن را تشکیل می‌دهد.
ملکه: ملکه‌ها قهوه‌ای روشن‌اند و وقتی غذاهای رنگی می‌خورند، رنگ غذا از میان شکمشان دیده می‌شود. گاهی ممکن است لکه‌ای نارنجی‌رنگ و مشخص روی سینه‌شان داشته باشند.
نرها: نرهای بالدار Prenolepis imparis معمولاً بسیار تیره‌تر و بسیار کوچک‌تر از ملکه‌ها هستند و شکمی باریک و نوک‌تیز دارند.
اندازه
کارگرها: ۳.۰-۴.۵ mm
ملکه: ۷.۰-۸.۵ mm
نرها: ۳.۰-۴.۰ mm
دوره رشد
دوره رشد مورچه‌های زمستانی در واقع بسیار متغیر است، زیرا میان مورچه‌داران شناخته شده است که دوره رشد نوزادان Prenolepis imparis به‌طرز چشمگیری متغیر است و در مرحله تأسیس کلنی دوره‌های طولانی توقف رشد دارد.
تخم تا لارو: ۳-۴ هفته
لارو تا شفیره: ۳-۴ هفته (۴-۵ هفته در دوره تأسیس کلنی)
شفیره تا کارگر: ۲-۳ هفته
اطلاعات نگهداری مورچه
مناسب برای مبتدی‌ها: تا حدی. پرورششان واقعاً دشوار نیست، اما به آگاهی از سبک زندگی و برنامه فعالیت منحصربه‌فردشان نیاز دارد، چون از بسیاری جهات با هر گونه مورچه دیگری متفاوت‌اند.
دما: حدود ۸ تا ۱۵°C در بهار و پاییز، تا ۲۵°C در تابستان (شامل دوره خواب تابستانی)، حدود ۰ تا ۵°C در خواب زمستانی
رطوبت: رطوبت اتاق در محوطه بیرونی، کمی مرطوب در لانه
انواع لانه: لانه مزرعه‌ای، لانه در محوطه بیرونی، یونگ، ماسه‌سنگ
اندازهٔ فورمیکاریوم: باید متناسب با اندازهٔ فعلی کلنی باشد.
لوازم جانبی فورمیکاریوم: -
نوع بستر: لایهٔ زیرینِ ماسه و خاک رس
رفتار
نام دیگری که به Prenolepis imparis داده می‌شود «مورچه‌های عسل‌دان کاذب» است، چون آن‌ها نیز در کلنی خود مورچه‌های ذخیره‌کننده یا فربه‌شده دارند که می‌توانند بیش از دو برابر وزن خود غذا ذخیره کنند. بااین‌حال، مورچه‌های فربه‌شدهٔ Prenolepis imparis مورچه‌های ذخیره‌کنندهٔ واقعی نیستند؛ شکم بزرگ‌شدهٔ آن‌ها عمدتاً از بافت‌های چربیِ بیش‌ازحد رشدکرده تشکیل شده که پروتئین و چربی ذخیره می‌کنند. در مقابل، مورچه‌های عسل‌دان معمولاً از معده‌های اجتماعیِ بسیار بزرگ‌شده برای ذخیرهٔ قندهای مایع و آب استفاده می‌کنند.
این مورچه‌ها با اعضای دیگر همان گونه، حتی اگر از کلنی دیگری باشند، به‌خوبی کنار می‌آیند. بنا بر گزارش‌های متعدد نگهدارندگان مورچه، همچنین می‌توان دو کلنی متفاوت از Prenolepis imparis را با هم ادغام کرد. آن‌ها به تشکیل مسیرهای طولانی علاقه دارند که ممکن است تا چندین متر از لانهٔ اصلی دور شوند، هرچند معمولاً لانه‌های موفق‌تری در پای درختان دارند و مستقیماً روی درخت به جست‌وجوی غذا می‌پردازند.
مورچه‌های عسل‌دان کاذب در طول روز فعال‌اند، اما معمولاً از نور مستقیم خورشید دوری می‌کنند و محیط ابری یا سایه‌دار را ترجیح می‌دهند. کارگران می‌توانند در دماهای پایین تا -3°C (27°F) نیز برای جمع‌آوری غذا بیرون بروند. بیشترین فعالیت آن‌ها در دماهای بین 1.5°C (35°F) و 13°C (55°F) است. در دماهای بالاتر از 15°C (60°F)، معمولاً دیگر از لانه بیرون نمی‌آیند.
اطلاعات تکمیلی
در مقایسه با مورچه‌های دیگر، این مورچه‌ها نسبتاً آرام و نگهداری از آن‌ها آسان است و در بیشتر طول سال فعالیت بسیار کمی دارند. ملکه‌ها در مرحلهٔ بنیان‌گذاری کلنی ممکن است در اثر زیر نظر گرفته شدن بیش‌ازحد دچار استرس شوند و تخم‌هایشان را بخورند، اما کلنی‌های تثبیت‌شده شکنندگی کمتری دارند. افراد اغلب می‌گویند این مورچه‌ها به‌دلیل رفتار آرامشان بسیار کسل‌کننده‌اند. چون می‌توانند انواع غذاهای مایع را ذخیره کنند، به توجه مداوم زیادی نیاز ندارند و بسته به اندازهٔ کلنی، لازم نیست همیشه مقدار زیادی غذا در اختیارشان باشد. بررسی مورچه‌های ذخیره‌کننده و میزان فعالیت آن‌ها در جمع‌آوری غذا، شاخص خوبی برای تشخیص زمان نیاز به غذاست.
این مورچه اغلب یکی از نخستین گونه‌هایی است که بیشتر افراد مبتدی در بیشتر مناطق برای پرواز نگه می‌دارند. بااین‌حال، برای نگهدارندگان تازه‌کار مورچه‌ها اغلب دشوار است که آن‌ها را تا سال دوم زنده نگه دارند، چون بسیاری از ملکه‌ها دوباره تخم نمی‌گذارند و کلنی سرانجام از بین می‌رود. نگهدارندگان مورچه مشاهده کرده‌اند که ممکن است ملکه‌ها تا کمی پیش از دورهٔ رکود تابستانی یا در طول آن تخم نگذارند. در زمان رکود، کل کلنی، ازجمله نوزادها، فقط از ذخیرهٔ غذایی مورچه‌های ذخیره‌کننده تغذیه می‌کند و هیچ‌گونه غذایی جمع‌آوری نمی‌شود.
دربارهٔ علت تخم‌گذاری نکردن آن‌ها در سال دوم، چند فرضیه وجود دارد. گزارش شده است که خواب زمستانی کوتاهِ 1 تا 3ماهه در طول زمستان ظاهراً کمک‌کننده است. پس از پایان این خواب زمستانی، علاوه بر غذاهای شیرین، پروتئین هم در اختیارشان بگذارید؛ حتی اگر نوزادی در کلنی وجود ندارد. آماده شدن آن‌ها برای خواب تابستانی مهم است. اگر با ذخایر کافی وارد خواب تابستانی نشوند، درست مانند زمانی که پیش از خواب زمستانی به ذخایر نیاز دارند، ممکن است کلنی تخم‌گذاری نکند یا حتی از گرسنگی بمیرد. طول دورهٔ خواب تابستانی ممکن است با توجه به اقلیم متفاوت باشد. در مناطق سردتر، این دوره ممکن است فقط چند هفته طول بکشد، درحالی‌که در مناطق گرم‌تر می‌تواند چند ماه ادامه پیدا کند.
گفته شده است که P. imparis برای داشتن کلنی موفق، در تمام طول سال به دمای پایین نیاز دارد. بااین‌حال، بسیاری از مورچه‌داران آن‌ها را در تابستان در دمای 25°C یا بالاتر نگه می‌دارند و کلنی هم موفق است. به نظر می‌رسد در دورهٔ کوتاه خواب زمستانی، دمای 7°C برای گذراندن دورهٔ استراحت زمستانی کافی باشد.
مورچه‌های بالدار معمولاً در اواخر تابستان پرورش می‌یابند و ماه‌های زمستان را در لانه می‌گذرانند. مورچه‌های بالدار نر بسیار کوچک‌تر از ملکه‌ها هستند و رنگ متفاوتی دارند؛ به همین دلیل نام «imparis» را به این مورچه‌ها داده‌اند.
شکلی از ملکه‌های P. imparis به نام میکروژین وجود دارد که در پاییز پرواز می‌کند، اما تاکنون تنها دو نمونه از آن گردآوری شده است و مشخص نیست که این شکل واقعاً نوعی ملکهٔ P. imparis است، یک انگل اجتماعی است یا حتی یک اینکوئیلین (انگل اجتماعیِ بدون کارگر).
رژیم غذایی
Prenolepis imparis همه‌چیزخواری فرصت‌طلب است. بیشتر غذای آن‌ها مایعات است؛ از شهد و ترشحات شیرین شته‌ها و دیگر حشراتی که از شیره گیاهان تغذیه می‌کنند گرفته تا مایعات بدن حشرات و کرم‌های خاکی تازه‌مرده و شیره‌ای که از میوه‌ها و جوانه‌های گیاهان می‌مکند.
معروف نیست که به‌شدت بدغذا باشند، هرچند در انتخاب پروتئین‌های خوراکی تفاوت‌هایی دارند. منابع معمول پروتئین آن‌ها در طبیعت شامل حشرات کوچک درخت‌زی و کرم‌ها، از جمله کرم‌های خاکی، است. آن‌ها تقریباً از هر نوع قندی که در اختیارشان قرار دهید تغذیه می‌کنند.
مورچه‌های زمستانی در طبیعت اغلب کرم‌های خاکی مرده یا در حال مرگ را می‌خورند که باران آن‌ها را به سطح زمین می‌راند. به نظر می‌رسد می‌توانند جای کرم‌های خاکی مرده را به خاطر بسپارند و پس از هر باران به آن‌ها برگردند، به شرطی که لاشه هنوز آنجا باشد.
این راهنما را noebl1، sirjordancurtis و serafine از سرور دیسکورد «Ants and Antkeeping» گردآوری و نوشته‌اند که می‌توانید آن را اینجا پیدا کنید. https://discord.gg/YbZGvtR3
این راهنما با اجازه نویسندگان منتشر شده است. مقاله اصلی را می‌توانید اینجا پیدا کنید
https://www.reddit.com/r/antkeeping/wiki/caresheets/prenolepis_imparis