اگر در کانادا هستید و به‌دنبال مورچه‌های برداشتگر غربی می‌گردید، از اینجا دیدن کنید. اگر در آمریکا هستید، آن‌ها را اینجا پیدا کنید.
Pogonomyrmex Occidentalis گونه‌ای از مورچه است که تقریباً هرگز بیرون از مناطق باز یافت نمی‌شود و با وجود شهرتش به‌عنوان مورچه‌ای «بیابانی»، در زیستگاه‌های کاملاً خشک زندگی نمی‌کند. بااین‌حال، می‌تواند در جاهای گوناگون دیگری نیز لانه بسازد و اغلب در علفزارهای مرتفع‌تر دیده می‌شود.
یادداشت نویسنده: این‌ها از بزرگ‌ترین و فعال‌ترین مورچه‌هایی هستند که یک مورچه‌دار کانادایی می‌تواند از پرورششان لذت ببرد. در طبیعت، کارگرهای مردهٔ آن‌ها منبع غذایی مهمی برای بسیاری از گونه‌های دیگر مورچه و مارمولک‌ها هستند (Myrmecocystus mexicanus، برای نام بردن از تنها یکی از آن‌ها). مراقب باشید، معروف‌اند که خلق‌وخوی تندی دارند که برای تماشایشان خوب است! رایج‌ترین شکل کوتاه‌شدهٔ نامشان «Pogo» است که در ادامهٔ این سند نیز از آن استفاده می‌شود.
پیش از شروع، لطفاً مطمئن شوید دست‌کم یک بسته تخمهٔ آفتابگردان یا دانه‌های طبیعیِ بدون طعم‌دهنده آماده دارید تا با هاون بکوبید (بادام، بادام‌زمینی و غیره).
رده‌بندی
-خانواده: Formicidae
--زیرخانواده: Myrmicidae
---سرده: Pogonomyrmex
----گونه: P. Occidentalis
-----قبیله: Pogonomyrmecini
اطلاعات پایه
خاستگاه: آمریکای شمالی؛ همراه با چند زیرگونهٔ دیگر (Salinus، owyheei)، در کانادا نادرتر هستند.
زیستگاه: رطوبت و گرما مهم‌ترین عوامل برای آن‌ها هستند. پُگوها بسیار مخرب‌اند و با هر چیزی که برای جذب گرمای خورشید پیدا کنند، لانه می‌سازند؛ معمولاً خاک و شن‌ریزه. اغلب در دشت‌های باز یافت می‌شوند و بیشتر پوشش گیاهی اطراف تپه‌هایشان را به‌طور فعال از بین می‌برند. خاک‌های نرم و شکل‌پذیر را ترجیح می‌دهند و برای یافتن رطوبت تا عمق ۲ متر حفاری می‌کنند.
ساختار کلونی: تک‌ملکه‌ای؛ کلونی بسیار ترسو و سراسیمه می‌شود و پس از رسیدن به تعداد مشخصی، تهاجمی می‌شود. همچنین نسبتاً سریع رشد می‌کند.
اندازهٔ کلونی: در طبیعت، اغلب کلونی‌هایی با بیش از ۲۰۰۰۰ کارگر دیده می‌شوند.
عمر کلونی: در طبیعت عمر کلونی تا ۴۰ سال هم مشاهده شده است (در اسارت دست‌کم ۱۰ سال انتظار می‌رود). حداکثر عمر واقعی ملکه مشخص نیست. برای بارور ماندن ملکه در این مدت، ممکن است جفت‌گیری‌های اضافی (چندباره) در پرواز جفت‌گیری لازم باشد.
بنیان‌گذاری: نیمه‌کلواسترال؛ ملکه با رسیدن کارگرها شکار را متوقف می‌کند، اما تا آن زمان بسیار فعال است و حتی چندین دانه و لاشهٔ حشره جمع می‌کند و سپس برای چند روز ورودی لانه‌اش را می‌بندد.
کارگرها: یک‌شکل‌اند؛ اندازهٔ نسل اول و نسل‌های بعدی تفاوت زیادی دارد و این تفاوت تحت‌تأثیر تغذیه نیز هست.
اندازهٔ لانه: با یک فضای بیرونی کوچک شروع کنید؛ با رشد کلونی، اندازهٔ آن می‌تواند بسیار بزرگ شود. لانه را متناسب با اندازهٔ فعلی کلونی ارتقا دهید. استفاده از لانه‌ای مقاوم در برابر تخریب توسط این گونه توصیه می‌شود.
تغذیه: برای تغذیهٔ پوگوها، دانه و آب کافی است و به این ترتیب کار بسیار ساده و آسان می‌شود. می‌توان به کلونی بالغ مقدار زیادی دانه و آب داد و روزها مزاحمش نشد. در طبیعت، مورچه‌های پوگونومیرمکس تعداد زیادی دانه در لانه‌شان ذخیره می‌کنند (در بخش‌های خشک) و دانه‌های سفت‌تر را به بخش‌های مرطوب می‌برند تا نرم شوند یا خودبه‌خود باز شوند. آن‌ها پروتئین‌های معمولی موردنیاز کلونی مورچه‌ها و همچنین قندها را نیز می‌پذیرند. به‌وضوح علاقهٔ زیادی به قندهای مایع ندارند و عسل را به‌اندازهٔ مورچه‌های دیگر دوست ندارند. راه‌حل این است که چند بار در هفته حبه‌های شکر قهوه‌ای خام به آن‌ها بدهید و چند قطره آب روی آن بچکانید تا مایع شود. آن‌ها برای رسیدگی به مایعات ترجیح می‌دهند به بستر دسترسی داشته باشند.
خواب زمستانی: پس از قطع غذا دادن، برای متوقف کردن رشد نوزادان، به‌مدت ۲ یا ۳ ماه در دمای ۱۵-۱۸ درجه نگهداری شوند. اگر گرم نگه داشته شوند و غذای کافی دریافت کنند، می‌توان از خواب زمستانی صرف‌نظر کرد.
تولیدمثل: در ماه‌های اوت و سپتامبر.
حرکت و رفتار: مورچه‌های پونوگرومیرمکس سرعت متوسطی دارند و می‌توان آن‌ها را «لاشه‌خواران فوق‌حریص» نامید. آن‌ها به نابود کردن هر چیزی که برای یافتن غذا یا رطوبت بیشتر سر راهشان باشد معروف‌اند. مورچه‌ها هر چیزی را که بتوان به‌عنوان غذا استفاده کرد به لانه می‌برند و از مناطق مرطوب برای مرطوب کردن منابع غذایی احتمالی یا حشرات مرده استفاده می‌کنند. این مورچه‌ها تهاجمی‌اند و هنگام رویارویی به‌جای فرار به موچین و انگشتان حمله می‌کنند. نیششان شبیه نیش زنبور است، اما ضعیف‌تر بوده و درد خفیف و احساس بی‌حسی ایجاد می‌کند. در طبیعت، کارگری که برای یافتن غذا بیرون می‌رود، تا وقتی چیزی پیدا نکند به لانه برنمی‌گردد و می‌تواند مسافت‌های زیادی را طی کند. پونوها به پوشاندن شیشه محفظه نگهداری مورچه با خرده‌ریزها معروف‌اند تا بتوانند در کنار آن لانه بسازند. مورچه‌های پونوگرومیرمکس در بالا رفتن مهارت ندارند و به‌راحتی می‌توان آن‌ها را در محدوده نگه داشت، اما به همین دلیل از لانه‌هایی با سطوح صاف بیزارند. هر چیزی را که بتوانند در محوطه جست‌وجو جابه‌جا کنند، دست‌کاری می‌کنند.
ظاهر و رنگ‌بندی
کارگرها: بدنی زرد یا قهوه‌ای تا قرمز یا قهوه‌ای دارند.
ملکه: بدنی زرد یا قهوه‌ای تا قرمز یا قهوه‌ای دارد.
نرها: بدن تیره یا قهوه‌ای و شکمی قهوه‌ای مایل به زرد یا نارنجی دارند. از بالا شبیه نرهای دیگر زیرخانواده میرمسینه هستند.
اندازه
کارگرها: حدود ۶٫۵ تا ۱۰ میلی‌متر طول دارند. کارگرها در بزرگ‌ترین اندازه خود به حدود ۸۵٪ اندازه ملکه می‌رسند.
ملکه: طول بدن تا ۱۴ میلی‌متر است (۱۱ تا ۱۴ میلی‌متر).
نرها: حدود ۹ تا ۱۲ میلی‌متر طول دارند.
مدت‌زمان رشد
مدت‌زمان بسیار متغیر است و به گرما بستگی دارد؛ در دمای بالاتر (۳۰ درجه سانتی‌گراد) و با غذای کافی، تبدیل تخم به مورچه بالغ کمتر از یک ماه طول می‌کشد.
اطلاعات نگهداری مورچه
مناسب برای مبتدیان: بله، هرچند اگر شرایط برای ملکه ایده‌آل نباشد، شروع کار می‌تواند کمی دشوار باشد و به صبر نیاز دارد. وقتی نخستین کارگرها ظاهر شوند، نگهداری از آن آسان می‌شود و حتی به یکی از آسان‌ترین مورچه‌ها برای نگهداری تبدیل می‌شود.
در ابتدا استفاده از منابع غذایی قابل‌اعتماد توصیه می‌شود؛ تخمه آفتابگردان برای پرندگان گزینه مناسبی است.
دما: ۲۳-۳۳ درجهٔ سانتی‌گراد. پگوها گونه‌ای گرما‌دوست هستند و در دماهای تا ۳۳ درجهٔ سانتی‌گراد (به‌طور غیرمستقیم) رشد خوبی دارند. در دماهای بالاتر، نوزادان را کمی دورتر از مرکز منبع گرما جابه‌جا می‌کنند. بهتر است دما به‌صورت گرادیانی باشد؛ پس سعی کنید فقط گوشه یا بخشی از لانه را گرم کنید.
رطوبت: دست‌کم ۶۰٪ و در برخی بخش‌ها تا ۹۰٪ یا بیشتر لازم است. پگوها رطوبت‌گرادیان مناسب را دوست دارند، چون به‌دلیل دمای بالای موردنیازشان به رطوبت زیادی نیاز دارند؛ اما برای نگهداری دانه‌ها و حشرات خشک‌شده، لاشه‌ها و مانند آن‌ها، به بخش‌های خشک نیز نیاز دارند. لاروها در بالاترین میزان رطوبت نگهداری می‌شوند، به‌ویژه در مراحل اولیه. رطوبت بیش از حد پایین می‌تواند باعث بدشکلی کارگرهایی شود که تازه اسکلت بیرونی‌شان سخت شده است.
انواع لانه: کف‌های خاک‌مانند برای بخش‌های مرطوب ترجیح داده می‌شوند، حتی در لولهٔ آزمایش. بیشتر مواد برای محوطهٔ بیرونی مناسب‌اند. به یاد داشته باشید که پگوها سعی می‌کنند هر چیزی را که بتوانند ریش‌ریش کنند و لانه‌شان را با هرچه پیدا کنند، از جمله پنبه، شخصی‌سازی می‌کنند. سطح صاف برای راه رفتن ممکن است آن‌ها را کمی مضطرب کند.
لوازم جانبی فرمیکاریوم: منبع گرما ضروری است (پد گرمایشی، کابل گرمایشی یا لامپ حرارتی).
نوع بستر: این گونه خوب بالا نمی‌رود و استفاده از هر نوع بستری یا چیدمانی طبیعی در فرمیکاریوم و محوطهٔ بیرونی بسیار مفید است (لایهٔ نازکی از ترکیب شن و خاک کمک زیادی به آن‌ها می‌کند). شیشه یا پلاستیک آن‌ها را محصور می‌کند و کمی فلوئن هم کافی است (چسبندگی آن‌ها با خاک بهتر می‌شود و فعالانه سعی می‌کنند گرفتن سطوح لغزنده را آسان‌تر کنند).
خلق‌وخو/رفتار
Pogonomyrmex Occidentalis مورچه‌ای بزرگ و سریع‌الرشد با خلق‌وخویی وحشی است. در ابتدا بیشتر شب‌فعال و بیش از حد محتاط هستند، اما با افزایش جمعیتشان به توده‌هایی از خشم و اعتمادبه‌نفس تبدیل می‌شوند. هرچه تعدادشان بیشتر و نیازهایشان گسترده‌تر می‌شود، غذاهای بیگانهٔ بیشتری را می‌پذیرند. برخلاف بسیاری از مورچه‌ها، جابه‌جایی‌شان آسان است؛ برای این کار باید اجازه دهید لانهٔ قدیمی خشک شود و سپس با سرما (کیسهٔ یخ و مانند آن) محیط لانهٔ قدیمی را نامناسب کنید. این مورچه‌ها سعی می‌کنند هر چیزی را یک بار گاز بگیرند، بنابراین باید در انتخاب چیزهایی که در اختیارشان می‌گذارید دقت کنید. یک بار تکه‌ای زغال پوشیده از دم‌فنری به آن‌ها دادم، اما بعد متوجه شدم نیمی از زغال باقی مانده و همه‌جا پر از زغال شده است که از آن به‌عنوان بستر استفاده می‌کردند. آه... و دیگر خبری از دم‌فنری‌ها نبود.
اطلاعات بیشتر دربارهٔ نگهداری مورچه‌ها
لولهٔ آزمایش خالی با پنبه راه مناسبی برای شروع یک کلونی پُگو نیست: کف لغزنده به او استرس وارد می‌کند، نور دائمی باعث وحشتش می‌شود و رطوبت معمولی نیازش را کاملاً برطرف نمی‌کند. ملکه ممکن است از فضولاتش روی شیشه استفاده کند تا چسبندگی بهتری داشته باشد.
محل لانه باید تاریک، گرم و بسیار مرطوب باشد (در صورت امکان، وجود شیب ملایم رطوبت بسیار خوب است؛ لولهٔ بامبو برای این کار مناسب است). می‌توانید کمی خاک درون لوله و کنار پنبه بریزید و احتمالاً پنبه را کمی بیشتر به داخل فشار دهید (مراقب آب‌گرفتگی باشید). وجود بستر برای احساس راحتی ملکه ضروری است؛ او ممکن است از آن برای جذب شکر یا مایعات، یا بستن ورودی نیز استفاده کند. اگر از لولهٔ بامبو استفاده می‌کنید، مورچه‌ها را پیش از آن‌که تعدادشان به ۳۰ برسد جابه‌جا کنید، چون ممکن است لوله را از داخل نابود کنند و در نهایت باعث آب‌گرفتگی شوند.
برای ملکه فضای بیرونی کوچکی توصیه می‌شود، چون برای پیدا کردن هر غذایی که بتواند به دست بیاورد، شکار می‌کند (اغلب در ابتدا شب‌ها). گذاشتن مقداری دانه در آنجا (تکه‌های کوچک تخمه آفتابگردان بسیار مناسب‌اند) نتیجهٔ خوبی دارد. توجه داشته باشید که دانه‌های خام باید ظرف کمتر از یک هفته تعویض شوند، چون وقتی کپک‌زدن شروع شود، دانه‌های دیگر خیلی سریع‌تر می‌پوسند. می‌توان از دانه‌های دیگری هم استفاده کرد، اما اکیداً توصیه می‌شود دست‌کم آن‌ها را بشکنید یا برای مغزهای بزرگی مثل بادام به تکه‌های کوچک‌تر تبدیل کنید.
مورچه‌های پُگو در بالا رفتن مهارت چندانی ندارند و باید از قرار دادن مایعات در ظرف‌های گود برایشان خودداری کنید، به‌ویژه اگر بستری در دسترسشان نباشد تا روی مایع بریزند. آن‌ها مستعد غرق‌شدن هستند؛ بیشتر به این دلیل که در مایع گیر می‌افتند و جایی برای چنگ‌زدن و بیرون‌کشیدن خود ندارند.
این نکته دربارهٔ لوله‌های عمودی لانه هم صدق می‌کند. مخلوط کوچکی از خاک و شن که با دقت و با گوش‌پاک‌کن در امتداد لوله مالیده شود، سطحی مناسب برای بالا رفتن آن‌ها ایجاد می‌کند. توصیه می‌شود سنگ کوچکی یا جسمی محکم و کم‌حرکت قرار دهید تا بتوانند از لوله بیرون بیایند.
دانه‌ها غذای اصلی آن‌ها هستند و می‌توان آن‌ها را به‌طور کامل و تنها با دانه و آب پرورش داد. وقتی کلونی کارگرهای کافی داشته باشد، می‌توان از دانه‌های بازنشده استفاده کرد (مثل مخلوط دانهٔ مرغ عشق). کارگرها آن‌ها را به مناطق مرطوب می‌برند و بازشان می‌کنند. بااین‌حال، توصیه می‌شود مغزهای بزرگ را دست‌کم تا حدی خرد کنید؛ وگرنه کارگرها روزها صرف شکستن آن‌ها می‌کنند. آرواره‌هایشان بسیار نیرومند است و چیزهای کمی هستند که نتوانند بشکنند. دانه‌های سخت‌پوستی که از توان حملشان بزرگ‌تر باشند، فقط در صورتی قابل استفاده‌اند که بتوانند آن‌ها را به مناطق مرطوب ببرند؛ بنابراین معمولاً توصیه نمی‌شوند، مگر اینکه از قبل شکسته شده باشند.
یکی از جالب‌ترین ویژگی‌های Pogonomyrmex لاشه‌خواریِ بسیار گستردهٔ آن‌هاست. یکی از جالب‌ترین رفتارهایشان این است که غذای خشک را می‌پذیرند و در صورت امکان، برای مرطوب شدن دوباره آن را به منابع رطوبت می‌برند. به این ترتیب، غذاهای زیادی را می‌پذیرند که مورچه‌های دیگر نادیده می‌گیرند و می‌توان با مخلوط حشرات خشک به آن‌ها غذا داد (ترجیحاً وقتی به‌اندازهٔ کافی بزرگ شدند).
هنگام تمیز کردن زباله‌هایی که مورچه‌ها به‌جا گذاشته‌اند، می‌توانید از دشواری بالا رفتنشان به نفع خود استفاده کنید. چیزی با سطحی صاف را به‌صورت زاویه‌دار روی لانه‌شان قرار دهید، زباله‌ها را روی آن بریزید و سپس کجش کنید؛ در همین حین، کارگرهایی را که هنوز به آن چسبیده‌اند، به‌آرامی جدا کنید.
اگر می‌خواهید محیطی واقعاً طبیعی بسازید، Pogo برای چنین کاری عالی‌اند؛ چون بسیار فعال‌اند و به‌راحتی از آن بیرون نمی‌روند. بااین‌حال، در انتخاب مواد به‌کاررفته دقت کنید.
Pogonomyrmex به‌خوبی و حتی از همان ابتدا به نور عادت می‌کنند، اما توصیه می‌شود برای جلوگیری از استرس ملکه، ابتدا صبر کنید تا نخستین کارگرها ظاهر شوند. نور شدید و کوتاه‌مدت چندان آزارشان نمی‌دهد.
به‌راحتی می‌توانید پوگونومیرمکس را لاشه‌خواری در سرزمینی خشک تصور کنید؛ آن‌ها در جست‌وجوی غذا سعی می‌کنند هر چیزی را که می‌بینند بخورند و هرچه پیدا می‌کنند از هم بپاشند.
کارگرها وقتی روی شما می‌خزند فوراً نیش نمی‌زنند، چون در آن لحظه به‌جای حمله به هدف، در حال گشت‌وگذار هستند؛ بنابراین به‌راحتی می‌توانید آن‌ها را بردارید یا بتکانید. بااین‌حال، برای هرگونه دست‌کاری استفاده از موچین اکیداً توصیه می‌شود، چون آن‌ها موچین را گاز می‌گیرند.
مدتی است که کارگرهای مردهٔ پوگونومیرمکس را به‌عنوان منبع مواد مغذی برای مورچه‌های دیگر آزمایش می‌کنم و تا اینجا نتیجه مثبت بوده است.
دشواری اصلی نگهداری این گونه، فضای موردنیاز و محل نگهداری است؛ آن‌ها هیولاهای کوچک و قرمزِ بزرگی هستند که به‌سرعت رشد می‌کنند، همه‌چیز را نابود می‌کنند و هیچ ترسی ندارند.
رژیم غذایی و تغذیه
نکته: پونوهای با رژیم غذایی متنوع، سالم‌اند. فهرست‌کردن غذاهایی که نمی‌پذیرند کوتاه‌تر است.
قندها
برخلاف بیشتر مورچه‌ها، پونوها چندان طرفدار آب‌قند و عسل نیستند (احتمالاً به‌دلیل ترس از غرق‌شدن) و اغلب این منابع را با بستر می‌پوشانند. گاهی هم گلوله‌های کوچک قند را به لانه می‌برند. به همین دلیل می‌توانند ظرف آب‌خوری را در یک ساعت خالی کنند. به نظر می‌رسد حبه‌های خام شکر قهوه‌ای را دوست دارند که با چند قطره آب به‌آرامی آب‌دار شده‌اند. نیاز کربوهیدراتی آن‌ها را می‌توان تا حد زیادی با دانه‌ها نیز تأمین کرد. (دانه‌های قاصدک محبوبشان هستند)
پونوگرمکس به‌راحتی طیف گسترده‌ای از غذاها را می‌پذیرد و می‌تواند کربوهیدرات موردنیازش را از منابع نامعمولی مثل نان، آرد، ذرت خردشده و بلغور جو دوسر هم تأمین کند.
به نظر می‌رسد ترجیح می‌دهند روی میوه‌ها را با بستر بپوشانند و بعد به‌آرامی آن‌ها را از هم باز کنند و دور بیندازند.
پروتئین
دانه‌ها بیشتر پروتئین موردنیاز پونوگرمکس را تأمین می‌کنند، اما منابع غذایی متنوع از نظر رشد و اندازه معجزه می‌کنند.
پونوگرمکس از این نظر تاحدی منحصربه‌فرد است که منابع پروتئینی متنوعی را می‌پذیرد؛ ویژگی‌ای که فقط در تتراموریوم هم سراغ دارم. آن‌ها حشرات زنده و خشک‌شده را می‌پذیرند (البته بهتر است دوباره آب‌دارشان کنید)، و همچنین حشرات مرده، پنیر، شیر، پولکی ماهی، غذای پلت ماهی و غیره. گاهی گوشت یا سوسیس هم به آن‌ها داده‌ام.
این راهنما را هاگ‌مستر از سرور دیسکورد «نگه‌داران مورچه کانادایی» گردآوری و نوشته است که از اینجا می‌توانید به آن دسترسی داشته باشید. https://discord.gg/tDP8qQgRzq
این راهنما با اجازه نویسندگان منتشر شده است. مقاله اصلی را می‌توانید از اینجا پیدا کنید. همچنین بر اساس مشاهدات خودم، چند ویرایش انجام داده‌ام.